Thijs Goverde met rood t-shirt met de tekst: Reading is Sexy

Donderkat

Nuttige dingen

Lieve lezers,   Zoals de meesten van jullie wel begrepen zullen hebben eindigen hier de avonturen van de Donderkat. Zij gaat door hard werken de wereld redden en houdt op met bommen maken; de kinderen gaan terug naar school. Het interessante deel van hun leven is dus wel min of meer voorbij. De wereld redden, en naar school gaan, dat zijn nuttige en belangrijke dingen - dat is zeker waar. Maar "nuttig" en "belangrijk" zijn woorden waar alleen grote mensen een warm gevoel van krijgen. "Nuttig" is bepaald niet hetzelfde als "interessant". Er zijn wel mensen die beweren dat boeken...

Lees meer

De meest deskundige experts

'Alexander,' zei mama op hartelijke toon, 'doe normaal. Het is tien uur 's avonds in Stockholm. Onze duikboot ligt ergens voor de kust van Vanuatu. Er zit, voor de verandering - en het is een heel aangename verandering! - eens niemand achter ons aan om ons dood te schieten, in stukjes te zagen of door de gehaktmolen te doen. Kortom: het is niet strikt noodzakelijk om nú hals over kop naar de andere kant van de wereld te vertrekken.' 'Sorry hoor,' zei Alexander gejaagd, 'maar we hebben geen minuut te verliezen! Misschien is dr. Santos op ditzelfde moment al bacteriën...

Lees meer

vulkanen onzer zee

'Weten jullie nog,' vroeg mama, 'dat we in Zuid-Mallotië waren?' Ja, natuurlijk wisten we dat nog. Twee brute vechtjassen hadden geprobeerd ons uit een honder meter hoog gebouw te gooien, we waren beschoten en bedreigd door de Moeflon... dat soort dingen blijft je wel bij, hoor. 'En kunnen jullie je dat dorpje nog herinneren? Dat dorpje in die smerige, stinkende vlakte waar Cockel al die olie had gemorst?' Ja, dat wisten we nog wel. Het was een hels landschap geweest, bevolkt door stervende dieren en planten, glanzend in onnatuurlijke kleuren, vettig, giftig en stinkend. Het dorpje was totaal verlatebn, omdat...

Lees meer

Sadistische gevleugelde nitwits

Er bestaan vlinders die hun eitjes per se op een brandnetel willen leggen. Volgens mijn moeder is dat omdat hun rupsen alleen brandnetels lusten. Volgens mij is het omdat het sadistische pokkebeesten zijn, die het maar wat grappig vinden om hun kindertjes een ellendige jeugd te bezorgen. Een jeugd waarin ze aan alle kanten zijn omgeven door pijn, pijn en nog eens pijn. Hoe het ook zij, ze doen het al duizenden jaren zo. Je zou dus denken dat ze intussen wel van een grote afstand kunnen zien of een bepaalde plant een brandnetel is of niet. Nou nee dus....

Lees meer

Alleen opendoen voor de mevrouw met het breiwerkje!

Het was Alexander. 'Waar bent Joostje?' vroeg Kwetter meteen. 'Joostje is in mijn hotel,' zei Alexander. 'Excuses, hoor. Ik ben met de bus hierheen gekomen, en Joostje mocht niet mee van de chauffeur. Ik vroeg waarom niet, wat heel slim was, want ze hebben natuurlijk geen regels over dino's dus het kan niet tegen de regels zijn, nietwaar. Maar de chauffeur gaf een heel lang antwoord in het Zweeds, en dat versta ik niet, dus ik heb hem maar gewoon gelijk gegeven en Joostje terug naar de hotelkamer gebracht. De mevrowu van de receptie zal af en toe kijken of...

Lees meer

De elfde stelling over Feuerbach

Mijn moeder dacht er duidelijk ook zo over. Zeer tevreden nipte ze van haar thee. 'Ik ben blij dat die vreselijke Dogger nu eindelijk achter de tralies zit,' zei ze. 'Die man was werkelijk een schande voor de buurt. Die broek! Dat overhemd! En al dat onkruid in zijn tuin... het was natuurlijk maar de Dromedarisstraat, en iedereen weet wel dat het daar allemaal wat minder is, maar het straalde toch ook op ons af.' Papa keek haar ontzet aan. 'Je... je wilt toch niet zeggen dat we al deze verschrikkelijke avonturen hebben moeten doormaken, alleen maar om de achterbuurman...

Lees meer

Er zijn nog verstandige mensen

'Wie van jullie heeft die oproep op het internet gezet?' vroeg één journalist. En een andere vroeg: 'Gaat u de oproep verwijderen nu de Donderkat vrij is?' De kapselknaap gaf antwoord. Ook al leek mijn zusje sprekend op hem, ik zag het verschil meteen. Degene die me mateloos ergerde door zijn onterechte arrogantie, dat was natuurlijk de kapselknaap. Degene die ik, zodra ze haar mond opendeed, achter het behang wilde plakken om te zorgen dat ze het niet nog een keer deed, dat was mijn zusje. Raar hoor, dat journalisten dat verschil niet zagen! 'Ik ben al heel lang fan...

Lees meer

Mijn zusje kiest haar moment

'Neenee, dat hoeft niet,' protesteerde ik voor de vorm, Maar ze luisterde gelukkig niet naar mij en knuffelde me helemaal plat. Het liefst had ik haar enthousiast terug geknuffeld, maar we stonden nog op de stoep voor de rechtszaal. En de halve internationale pers stond om ons heen. Fototoestellen flitsten en klikten. Kwetter begreep mijn aarzeling verkeerd. 'Doet jouw oogjes maar dicht,' fluisterde ze in mijn oor. 'Denkt maar dat nog steeds sproetjes hebt, en blauwe oogjes en rode haartjes.' Ja, nee. Dat ging ik dus niet doen. Want dan zou ik mij waarschijnlijk niet meer in kunnen houden, en...

Lees meer

Een tijdelijke vlaag van waanzin

Mr. Woordkramer keek zijn nieuwe tegenstander vriendelijk aan. 'Ik ben blij dat te horen,' zei hij op oprechte toon. 'Een goede advocaat doet altijd zijn best. Voor elke klant! Zelfs voor iemand als meneer Dogger... Ik ben benieuwd, welke slimmigheden u voor ons in petto heeft! U lijkt me iemand die niet bang is voor een gedurfde, nieuwe aanpak. Daar houd ik wel van. Ja, u bent precies het soort tegenstander dat ik graag tegenover mij heb!' Hij glimlachte vriendelijk. Of nou ja, vriendelijk... Pepijn de stagiair dacht dat het vriendelijk was, maar hij kende de Donderkat ook niet. En...

Lees meer

Een foto voor moeder

Zijn gezicht werd steeds bozer, als we hem tegenkwamen in de rechtzaal. En niet alleen bozer, maar ook grauwer. Hij begon steeds meer te lijken op een regenlucht in november. En daarna veranderde hij verder. Zijn wangen wwerden vaal wit en de kringen onder zijn ogen werden donkerder en donkerder. Hij zag eruit als een figuur uit een zombie-film. Zijn blikken naar ons waren zo woest, zo boos... 'Jullie,' mompelde hij voortdurend. 'Het is allemaal jullie schuld.' Op andere dagen keek hij helemaal nergens naar. Hij staarde maar wat voor zich uit, en als je héél goed luisterde kon je...

Lees meer

Terroristen in de moeilijke leeftijd

Het waren natuurlijk de kinderen die mijn moeders computerspel hadden gespeeld. Dat waren er miljoenen, over de hele wereld verspreid, en ze waren van een bepaalde leeftijd. Namelijk: de moeilijke leeftijd. Zeg maar: de leeftijd waarop opeens alle meisjes fan worden van dezelfde zanger (ook al kan hij niet zingen). De leeftijd waarop alle jongens opeens gaan nadenken over de kleren die ze 's morgens aantrekken, en over wat hun klasgenoten van die kleren vinden. Kortom: de leeftijd waarop kinderen zoveel mogelijk gaan proberen om hetzelfde te doen, denken en vinden als alle andere kinderen. Dus... Ja... Toen er eenmaal...

Lees meer

Boeven vangen en daarmee uit

In het Zweeds, dus we verstonden er niets van, maar het was duidelijk dat er ergens een noodgeval aan de hand. Alle politiemensen renden terug naar hun auto's. Ze mompelden dingen in het Zweeds, en aan hun gezichten te zien waren het dingen die mijn moeder niet goed zou keuren. Maar ja, mijn moeder doet ook wel eens iets wat de politie niet goedkeurt, dus wat dat betreft staan ze quitte. Rasmus en Ronja bleven nog even achter. Rasmus wierp een donkere blik in onze richting. 'Dit is jullie schuld, he?' zei hij. 'Ontken het maar niet. Jullie zitten hierachter....

Lees meer

de meer ondeugende boeven

Het waren Rasmus en Ronja, die in de eerste politiewagen zeten. 'Wat? Jullie?' vroeg Rasmus verbaasd. 'Wilden jullie ontsnappen? Dat valt me wel een beetje tegen, hoor! Jullie hebben je zo netjes laten arresteren! We hebben samen zo veel meegemaakt, en nou maken jullie onze mooie gevangenis kapot!' 'Sorry hoor,' zei papa. 'Dat ding stond ook zo in de weg... we wilden namelijk naar buiten, even een avondwandelingetje maken. Dus toen hebben we een bom gepakt om een soort van extra deurtje te maken, zeg maar. We hebben de afgelopen weken namelijk tientallen bommen gemaakt, die we op allerlei plekken...

Lees meer

Nou hebben we het ergens over

Want Mr. Woordkramers plan raakte in een hgere versnelling dan hij zelf vermoed had. Veel mensen haalden inderdaad, dankzij onze rechtzaak hun geld weg bij de Doggersbank. En ze tankten niet meer bij Cockel, enzovoort. Het ging langzaam, maar op den duur zouden ze inderdaad die bedrijven wel op de knieën krijgen. Precies zoals Woordkramer bedoeld had. Maar Mr. Woordkramer had met één ding geen rekening gehouden: de Donderkat had fans. Heel veel fanatieke fans. Fans die jaren lang niks anders hadden gedaan dan op hun kamertjes zitten en computerspelletjes spelen, en die het afgelopen jaar een geweldig nieuw computerspel...

Lees meer

Woord en werkelijkheid

'Aha,' zei mr. Woordkramer ontdaan. En 'Oho'.  En daarna 'hmmmm,' en toen was hij een tijdje stil. Mama keek heel chagrijnig. 'Wat een afschuwelijk idee, die Internationale Bedrijven Pret Overeenkomst. Wie bedenkt er nou zo iets?' 'Wie denk je?' zuchtte papa. 'Internationale bedrijven, natuurlijk. Cockels oliemaaschappij, HAL computers, SmikSmek Mjamburgers BV, en vooral...' Hij wees naar de andere kant van de rechtzaal. Daar zat Dogger naar ons te grijnzen. Hij hoorde niet waar we het over hadden, natuurlijk, maar hij zag aan onze gezichten dat we boos, verdrietig en angstig waren. Dat beviel hem goed. 'Maar...' vroeg Kwetter, 'hoe kunt...

Lees meer

De IBPO gooit roet in het eten.

'Tien jaar?' schrok ik. 'Moet ik tien jaar naar de gevangenis?' 'Natuurlijk niet, malle jongen,' zei mama streng. 'Denk je dat ik me zou laten berechten als er ook maar het kleinste kansje was, dat jij zo lang naar de gevangenis zou moeten? Nee hoor! Zweden is een beschaafd land. Ze stoppen hier geen kinderen in de gevangenis. Ze stoppen ze in een instelling voor criminele jongeren. Dat is iets héél anders. je kunt daar naar school, en ze hebben er messen en vorken zodat je er netjes kunt eten. Wat wil een jongen nog meer?' Nou, ik kon wel...

Lees meer

Een geestelijke blinde darm

'Ik kan me vergissen,' zei ik zuur, 'maar volgens mij is de kracht van Jaggers dat hij alle regels kent. beter dan de rechter. En dat hij net zo lang doorpraat tot alle regeltjes netejs op een rij staan en dan wijzen ze allemaal in dezelfde richting. En die richting is niet de gevangenis.' 'Fout,' zei mr. Woordkramer met een zelfvoldane grijs. 'Ik snap wel dat je zo denkt, hoor! Jaggers zelf denkt dat ook. Maar zijn grootste kracht ligt ergens anders. Namelijk dat hij, zoals zijn bijnaam al aangeeft, volstrekt gewetenloos is. Daarom kan hij zijn allerbeste beentje voorzetten,...

Lees meer

Giechelkonten, pardon, bipsen

In de weken die volgden ging ik mij steeds meer afvragen wat Woordkramer bedoeld had. De kracht van Gewetenloze Willem - zijn vermogen om voor iedere misdaag een kommaatje in het wetboek te vinden en zo de groostte boeven vrij te pleiten - leek me niet echt een zwakte. Het leek me meer een soort van kracht. En hoe verder onze rechtzaak vorderde, hoe sterker die kracht me leek. want of we nu meneer Clusjes aan de tand voelden over de kindsoldaten en slaven die zijn Coltan uit de grond moesten halen, of een paar houthakkers van Hakmaranman over de...

Lees meer

Wrakingsverzoek nummer 1

'Watt doet Dogger hier?' vroeg ik ontzet aan mijn vader. 'En waarom heeft hij een advocaat? Dit is toch niet zijn rechtzaak?' 'Eigenlijk heb je gelijk,' gaf papa toe. 'Maar mr. Woordkramer heeft er een heel ingewikkelde rechtzaak van gemaakt, met allerlei bezwaarschriften en getuigenverklaringen, met eisen en tegen-eisen, met officiële verzoeken en verdekte dreigementen. Dogger moest hier komen als getuige, en toen maakte Jaggers de boel nóg ingewikkelder, want die ging ook compleet los met verzoeken en verklaringen en bezwaren. Nu kan niemand het meer volgen, behalve Jaggers en Woordkramer. En hopelijk de rechter. Maar op dat laatste durf...

Lees meer

De puppymoordenaar van New Orleans

We begonnen. Ik zat op het puntje van mijn stoel. Had mama een plan? Had ze zich expres laten arresteren om een of ander trucje uit te halen? Zou er binnenkort een bom afgaan? Of zou ze vertrouwen op mr. Woordkramer? De advocaat stond bekend als een van de allersluwste pleiters ter wereld. Misschien wel de allersluwste. Hoewel er ook mensen waren die zeiden dat een andere advocaat, mr. Jaggers, echt de aller-allersluwste was. Die Jaggers stond bekend als 'Gewetenloze Willem' omdat hij zelfs de allergrootste schurken hielp om hun verdiende straffen te ontlopen. Er was bijvoorbeeld het geval van...

Lees meer

Dit is geen fietsenstalling

Zo ongeveer het eerste wat mama zei was: 'Heerlijk om even uit die cel weg te zijn. Werden jullie ook zo knotsknetter gek van die tikkende verwarmingsbuizen?' 'Mwoa,' zei ik. Papa glimlachte. 'Mama hebt mij uitgelegd hoe dat kom,' vertelde Kwetter. 'Dat kom door luchtbelletjes in de buizen. Wij zegde tegen de politie: Jullie moet de verwarming ontluchten! En dat heeft ze ook wel tien keer gedaan. Maar die stomme rotbuizen blééf tikken. Maar goed, daar is wij gelukkig even van verlost. Nu kunt wij weer kuffelen!' 'Ik hou niet zo van knuffelen,' zei ik. Ik voelde me raar. Na...

Lees meer

Koffie uit je wc?

Onderweg zat mama tussen ons in, en daarna moesten mama en kwetter naar de meisjes-cel en papa en ik moesten naar de jongens-afdeling. Yep. Meisjes hadden een cel. Jongens hadden een hele afdeling. Het is niet eerlijk, daar ben ik zeker van. Maar wat er precies niet eerlijk is, zou ik niet zo een twee drie durven zeggen. In ieder geval: ik wilde graag mijn gesprekje met Kwetter afmaken, dus ik begon onmiddellijk morsecode te tikken tegen de verwarmingsbuizen. Zo communiceer je met elkaar in de bajes. Dat weet ik toevallig, want ik doe heus niet alleen maar computerspelletjes. In...

Lees meer

Acht miljard rondjes vallen

Ronja en mijn moeder knikten elkaar vol waardering toe. Ze begrepen elkaar op een manier die voor ons niet helemaal te volgen was. En met 'ons' bedoel ik eigenlijk iedereen die daar was. Magnus snapte er geen bal van, Kwetter en Gaby niet, Alexander niet en zelfs Joostje vroeg: 'Waarom kijken jullie allemaal naar die mevrouw? Wat doet die mevrouw nou?' Alleen papa keek niet erg verrast. Hij mompelde alleen maar: 'Ja hoor, ze is weer vol-ko-men onbegrijpelijk. Het zal ook eens niet.' Ik weet niet of je dat moet tellen als "snappen". Ik bedoel: ik weet dat de aarde...

Lees meer

Een arrestatiebevel is geen mandje met aardbeien

Ronja en Rasmus keken elkaar aan. Rasmus schudde mismoedig zijn hoofd. 'Ik weet wat je gaat zeggen,' zei hij tegen zijn collega. 'En ik ben 't er niet mee eens.' 'Maar het is zo,' riep Ronja verhit. 'Arrestatiebevel is arrestatiebevel!' 'Ik vind dat we hen moeten laten lopen,' zei Rasmus. 'Luister,' zei Ronja. 'Arrestatie. Bevel. Wat is daar onduidelijk aan? Het is geen laat-ze-maar-lopen-bevel. Het is ook geen arrestatie-voorstel. Het is al helemaal geen laat-ze-maar-lopen-voorstel. Het is een arrestatiebevel. Het is geen arbeidsovereenkomst, het is geen stukje wc-papier, het is geen mandje met aardbeien, het is een...' '...arrestatiebevel!' juichte Dogger....

Lees meer

Het halssnoer van de koningin

De bankier draaide zich om. 'Wat moet jij?' snauwde hij. 'Ik moet u arresteren,' zei Ronja. 'U was van plan toe te kijken hoe een aantal mensen langzaam dood werd gemaakt. Dat is strafbaar.' 'Wel nonde-nonde-hier en gunter!' tierde Dogger. 'Weet jij wel wie ik ben?' 'Nee,' zei Ronja. 'Maar dat hoeft ook niet. De wet maakt geen onderscheid.' 'Ik heb hooggeplaatste vrienden,' siste Dogger. Ronja keek doodgemoedereerd om zich heen. 'Uw vrienden zijn hier niet.' zei ze kalm. 'Dus die zullen mij echt niet tegenhouden.' 'Eén telefoontje naar jullie ministerpresident,' grijnsde Dogger, 'en je hoofdcommisaris staat morgen in je...

Lees meer

Moddermonsters

Het was een stem die ik kende. Maar al te goed. Raspend en rauw van de stinksigaren, kortaf blaffend als een slecht gemanierde hond, druipend van onverholen minachtibng voor alles en iedereen. Het was de stem van meneer Dogger. Die afschuwelijke man stond in het gat, dat Gaby in de muur geblazen had. Misprijzend staarde hij naar ons. Precies zoals hij vroeger in het achterpoortje van zijn tuin stond toe te kijken hoe Gaby en ik als moddermonsters met een emmer water in de zandbak zaten te spelen. Zijn vieze, zweterige streepjeshemd spande nog altijd om zijn dikke pens en...

Lees meer

Kort voor Josephine

Opeens stond de Moeflon voor haar neus. Met zijn akelige, platte pistooltje in zijn hand. 'Kijk kijk,' zei hij met een valse lach. 'Daar hebben we Gaby! Ja, je kunt je schminken zo veel als je wilt, hoor - mij houd je niet voor de gek, jongedame. Nu heb ik toch nog de complete..." Verder kwam hij niet, want Gaby gaf hem een enorme kneis voor zijn murf en hij tuimelde achterover. 'Grote Goedheid!' riep Rasmus. 'Welke kleur band heeft zij ?' 'Zij heeft geen band,' antwoordde ik. 'Zij heeft de moeilijke leeftijd. Net als al die anderen.' Ik wees...

Lees meer

Een onverwacht K.O.

Het was Gaby, natuurlijk. Het verschil was duidelijk te zien - voor iemand die Gaby erg goed kent. Ik geef toe dat ik aanvankelijk, als ik de twee naast elkaar zag, moeite had gehad om ze uit elkaar te houden. Maar inmiddels zag ik duidelijk dat Gaby iets korter was dan kapselmans, en iets breder in de schouders. Jongens zijn, normaal gesproken, breder dan meisjes. En dat geldt al helemaal voor jongens zoals de kapselknaap, die de hele dag weinig anders te doen hebben dan playbacken en zich druk maken over hun uiterlijk, en die daarom elke dag uren lang...

Lees meer

De muren begeven het

De Moeflon sloeg zijn handen voor zijn gezicht en zuchtte diep. 'Altijd hetzelfde,' mompelde hij. 'Al-tijd het-zelf-de. Waarom kan ik nou nooit eens een fatsoenlijke handlanger vinden.' 'Fatsoenlijke mensen worden geen handlangers,' zei mama streng. 'Want ze weten precies hoe dat gaat. Als je de handlanger wordt van een of andere schurk, dan komt er altijd - altijd! - een moment waarop de schurk roept "Grijp hem!!" in plaats van "Was je handen en grijp hem!!" en fatsoenlijke mensen passen daar voor.' Ik riep: 'Dat bedoelt hij niet met "een fatsoenlijke handlanger", mam. Hij bedoelt "een handlanger die weet van...

Lees meer

Alexander snapt het ook niet

'Zouden die meisjes in de moeilijke leeftijd semtex bij zich hebben?' vroeg papa zich verwonderd af. 'Alsjeblieft, pap,' zei ik. 'Het is niet meer zoals vroeger, hoor! Toen jij veertien was, hadden de meisjes natuurlijk nooit semtex bij zich...' Papa grinnikte en wisselde een schalkse blik met mama. 'Nou ja,' ging ik verder, 'de meeste meisjes hadden geen semtex. Maar vandaag de dag liggen de zaken net even anders. Dank zij mama. Het Donderkat - computerspel wordt nog steeds veel gespeeld, door jongens en door meisjes, dus de meeste kinderen op de wereld kunnen een heel aardige bom in elkaar...

Lees meer

De terugkeer van de kapselknaap

Het was een helikopter. Een helikopter met een touwladder eronder. Aan die touwladder hing de Kapselknaap. Aan weerszijden van de heli hingen twee enorme, zwarte geluidsboxen.  Ze waren zo groot, zo sterk, dat zelfs wij, binnen in de loods, boven het gegil van de meisjes uit konden horen wat er werd afgespeeld. En wat er werd afgespeeld was... Een volstrekt niemendallig deuntje. Als je het mij vraagt. Maar de meisjes buiten dachten daar heel anders over, dat was duidelijk. En nu ik er nog eens goed over nadacht: ditzelfde nikszeggende wijsje had ik vaak genoeg uit de kamer van mijn...

Lees meer

Welk duivels wezen, uit welke hel?

Het geluid was erg schel en hoog, voor een straaljager. Dus waarschijnlijk was het iets anders. Maar wat? Wat ter wereld kon zo een hoog, langdurig, buitenaards gekrijs voortbrengen? Het gegil steeg en daalde, het veranderde voortdurend van toonhoogte zowel als... hoe zeg je dat? Is daar een woord voor, voor wat ik maar even de hardheid van een lawaai zal noemen? Ik verzin daar gewoon even het woord 'Luiderdom' voor. Goed. De luiderdom van het gekrijs buiten, en de toonhoogte ervan, die veranderden dus de hele tijd. Dat gaf mij het idee dat het niet van een machine kwam,...

Lees meer

Minstens twee Lovchevs

Alexander probeerde zijn lieveling op te vangen, maar daarvoor was hij niet sterk genoeg in de armen. Hij was nu eenmaal niet, wat je noemt, een sprotman. En zelfs de grootste sportman ter wereld had Joostje niet van de grond kunnen tillen. Op 28 november 2015 slaagde de rus Aleksey Lovchev erin om een gewicht van 264 kilogram boven zijn hoofd te tillen. Geen mens heeft ooit een zwaarder gewicht getild. Aleksey Lovchev heeft het wereldrecord, zo simpel is het. Maar zelfs Aleksey Lovchev had Joostje niet kunnen dragen. Om Joostje op te vangen, zou je minstens twee Aleksey Lovchevs...

Lees meer

Ik heb iets stuk gemaakt, geloof ik

Kwetter maakt veel te veel lawaai voor een goed gesprek. 'Mijn been!' riep ze woedend naar de Moeflon 'Jij heeft in mijn been geschiet! Wat bent jij gemeen, zeg. Dat doe ontzettend veel pijn, hoor! Weet jij dat wel? Hoe zou jij dat vinden, als iemand dat bij jou deed?' Ze was zo boos, en zo onschuldig en oprecht, dat de Moeflon warempel antwoord begon te geven op haar vragen. 'Ik weet heus wel hoe dat voelt, hoor! Ik ben ook wel eens beschoten. Nou ja, niet "wel eens", maar misschien wel een keer of tien. Toevallig . Dus ik...

Lees meer

Hoe lang duurt een gedachte?

Zijn enorme, vlijmscherpe tanden glansden mij in het gezicht. En dat zijn dan nog maar zijn melktanden, schoot het door me heen. Kun je nagaan... Nog heel eventjes dacht ik: wat een stomme laatste gedachte. Nu ga ik naar de hemel met melktanden in mijn hoofd. Mijn laatste gedachte was: haha, melktanden in mijn hoofd, dat kun je op twee manieren opvatten en ze zijn allebei waar. Mijn allerlaatste gedachte was: Nu heb ik in elk geval een flauwe woordgrap in mijn hoofd. Ik zal sterven zoals ik geleefd heb! Mijn aller-allerlaatste gedachte was: wat heb ik eigenlijk nog veel...

Lees meer

Slechts twee haren gekrenkt

Ik had geluk dat Joostje altijd uit een voederbakje had gegeten, en nooit had hoeven jagen voor de kost. Daradoor ahd hij erg weinig oefening in het grijpen van vlees dat nog kon bewegen. Zoals mij,  bijvoorbeeld. Het was alweer een tijdje geleden dat ik in Boegoe-Boegoe woonde, en elke dag moest ontsnappen aan alligators, Sissippi-slangen, Boegoenese Boomleeuwen enzovoort, maar je verleert dat nooit helemaal. Kortom: ik slaagde er heel aardig in om Joostje te ontwijken. In het begin. Maar Joostje bestond uit een slordige achthonderd kilo spieren, en ik uit ruim veertig. En de perfecte dino-brul was niet het...

Lees meer

In het atelier van Moeder Natuur

En het was niet eens expres. Eén van de kogels die de Moeflon op Kwetter afvuurde, ketste ting-tang-tong tegen een stalen deur, een set heggescharen (ik dacht er liever niet over na wat de Moeflon daar mee van plan kon wezen) en een onduidelijke Helse Machine, en boorde zich ten slotte met zacyhte aandrang in het linkerbeen van Alexander. 'Auw!' riep ALexander. 'Papa!' gilde Joostje. Alexander zakte op de grond, met zijn beide handen om zijn been geklemd. Bleek zag hij hoe het bloed tussen zijn vingers door begon te sijpelen. Joostje keek er ontzet naar. Hij vond het niet...

Lees meer

Een bloedbad van jewelste

Het was een begrijpelijke fout, dat wel. Als je de hele tijd je pistool tegen iemands hoofd gedrukt houdt, klaar om te schieten - je hebt zelfs het klikje al gedaan - en die iemand maakt een onverwachte beweging... ja, dan schiet je. Dar is dat pistool voor. Zou jij ook doen, zou ik ook doen. Maar ten eerste zetten jij en ik gene pistolen tegen mensen hun hoofd (is héél onbeleefd!) en ten tweede staan wij niet in een geheim superspionnen-hoofdkwartier, waar allerlei gevoelige apparaten staan. En ten derde: ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik...

Lees meer

De Goud-gespikkelde band is zinloos

'Niet doen!' riep Kwetter. 'Hij schiet mij toch wel dood, nu of strakjes maak niet uit.' 'Houd je muil, dom wicht,' snauwde de Moeflon. 'Of anders...' 'Anders wat?' vroeg Kwetter poeslief. 'Anders schiet jij mij door het koppie? Dat gingde jij toch al doen. Dus, verrassing verrassing, daar maakt jij mij niet schrikkerig mee! Pfrrrr!' Ze stak haar tong tegen hem uit, zoals kleuters naar elkaar doen, en dat vond de Moeflon helemaal niet leuk. Want daardoor kreeg hij - terecht - het gevoel dat hij er zélf als een kleuter uitzag. Hij wilde het soort superspion zijn dat je...

Lees meer

Liever niet in de luie stoel

'Beginnen?' vroeg Rasmus. 'Beginnen met wat?' 'Ach ja, mijn beste, dat had ik jullie nog helemaal niet verteld! Jullie zijn hier met een doel, vrienden. Maar om dat uit te leggen, dat gaat me nogal wat tijd kosten. Als ik jullie was, zou ik er even bij gaan zitten.' Hij friemelde wat met zijn afstandsbediening en in een andere hoek van de hal - die tot nu toe in duisternis gehuld was geweest - stonden acht comfortabele stoelen. Ze zagen er heel zacht uit. Niet alleen zacht, maar ook precies goed wat betreft de afmetingen en de verhoudingen. Sommige stoelen...

Lees meer

Honderden bekeuringen, duizenden biertjes

De Moeflon pakte een microfoon. 'Hallo, Rasmus. Hallo, Ronja.' Zijn toon was vriendelijk. Alsof hij hen tegenkwam op een verjaardag van iemand die ze alledrie kenden. Alsof ze elkaar daar ieder jaar tegenkwamen, en verder nooit ergens. 'We hebben elkaar al zo lang niet gezien,' ging de Moeflon verder, 'meneer Rasmus Het-kan-me-niet-schelen-dat-u-achtervolgd-wordt-door-geheim-agent-Pavel-"de-Tweekoppige-Hond"-Demhikov-maar-230-kilometer-in-de-bebouwde-kom-is-gewoon-te-hard-en-u-gaat-op-de-bon, en mevrouw Ronja Nee-ik-wil-geen-biertje-van-je-drinken-ik-ga-naar-huis-ik-ben-moe? Jullie dachten misschien dat ik jullie vergeten was, hm? Ik vergeet nooit iets, vrinden. Nooit! En vandaag is de dag dat we die oude rekeningen gaan vereffenen. Ik zou zeggen: komen jullie gezellig binnen. Maar stuur eerst jullie wagens met versterkingen, die over drie...

Lees meer

Hier vind je zo iemand!

'Zegt u dat wel!' hikte hij. 'Ja, nee, de misdaad is bepaald nog niet uitgeroeid, inderdaad! En u kunt het weten, nietwaar? Als groostet bankrover aller tijden? Getrouwd met de meest beruchte terrorist ter wereld? Nee, als de misdaad uitgeroeid zou zijn, dan hadden jullie dat intussen wel gemerkt, nietwaar? Maar dat wil niet zeggen, dat het Alziend Oog niet gemaakt is. Oh nee. Het is alleen iets anders geworden dan Clusjes bedoelde. Hoewel, dat weet ik niet helemaal zeker. Het is anders geworden dan Clusjes zei dat hij bedoelde, in ieder geval. Weet u wat het is? Het bestrijden...

Lees meer

Het Alziend Oog

Papa, mama en Kwetter keken speurend naar het beeldscherm. Welk kereltje bedoelde ik? En: kenden zij 'm ook? 'Mij komen ze allemaal bekend voor,' zei papa. 'Maar ja, dat is niet zo gek want ik was er bij. Derde van links, kijk maar. Wacht eens even... je bedoelt toch niet mij he, met 'dat kereltje'? We weten nou onderhand wel dat ik voor meneer Dogger gewerkt heb, en...' 'Nee!' riep Kwetter. 'Hij bedoel jou niet! Nou ziet ik het ook, hij bedoel dat kereltje naast meneer Dogger.' 'Verhip,' zei mama, 'nou zie ik het ook. Je bedoelt toch die bleke...

Lees meer

Onverstandige dekseltjes genoeg

We keken allemaal naar papa. Papa keek een beetje onbeholpen terug. Maar dat zei niks, want hij kijkt bijna altijd onbeholpen. Behalve als hij achter zijn computer zit om de Doggersbank weer een paar miljoentjes lichter te maken. Dan kijkt hij... nou ja, beholpen, zou ik zeggen. Als beholpen een woord was. Maar dat is het volgens mij niet, dus laat ik maar zeggen dat hij achter zijn computer gehaaid kijkt. Maar nu dus niet. Nu keek hij ons zeer onthaaid aan (ook geen woord, geloof ik) en hij zei: 'Euh... dit is een soort spionage, denk ik? Spionage via...

Lees meer

Het geheime dagboek van Gaby Laarmans

De tientallen beeldschermenlieten plosteling allemaal iets anders zien. Op sommige waren er televisiejournaals van een paar maanden geleden (een enge blonde politicus riep dat het een grof schandaal was dat er een computerspelletje was waarin terroristen, jawel, terroristen! de goeieriken waren), op andere waren er websites waarop fans van de Donderkat ('Ik wist niet eens dat die bestonden,' zei mama zeer verbaasd. 'Wat leuk!') allerlei Donderkat-weetjes met elkaar uitwisselden ('Ze weten wel veel van mij,' zei mama fronsend, 'ik weet niet hoe leuk ik dat vind.'), er waren schermen waarop stond: Je mag dit niet zien, dit is een geheim...

Lees meer

Je kunt niet zonder tafels

Plotseling baadde de hele ruimte in een vaal blauwig licht. Een hele wand bleek uit televisieschermen te bestaan, en de Moeflon had ze aangezet. Er was niks interessants op te zien. Gewoon stukken straat, muren, daken, een regenton... 'Beveiligingscamera's?' vroeg papa. De Moeflon knikte. 'Wat véél,' zei papa. 'Ik had er ook veel nodig ,' zei de Moeflon. 'Want ik wist dat uw echtgenote een gulle hand heeft, als het aankomt op het uitdelen van bommen. Wacht, ik spoel ze allemaal een uurtje terug.' Onderin alle schermen stond een reeks cijfertjes. Daarin kon je, als je goed oplette, de datum...

Lees meer

Nooit een Critical-Hitcombo

Dat vond ik natuurlijk niet zo leuk om te horen. Maar wat de Moefon daarna zei, daar werd ik pas écht helemaal koud en akelig van. Want wat hij zei was dit:'Heelgoed, mevrouw Laarmans, leg 'm daar maar neer. En komt u dan vooral binnen. Weet u wat? doet u voor de zekerheid ook uw handen nog maar even in de lucht. Ja, dat is wel hoog genoeg, hoor.' Wat!? dacht ik. Dit kan toch niet waar zijn? Mama die haar bom neerlegt en haar handen omhoog doet... Die zich gewonnen geeft, die het niet eens meer probeert? Dat is...

Lees meer

Om van het broodrooster nog maar te zwijgen

Maar dat viel tegen. De gang was leeg. Nou ja, niet helemaal leeg natuurlijk: het plafond was op de grond gevallen, en een dikke zwarte walm bezoedelde de lucht. Maar wat de Moeflon had verwacht te zien (de ontplofte, smeulende resten van mijn moeder), dát was er niet. Gelukkig. 'Jammer,' zei de Moeflon. 'Als ze gewoon voor de deur was blijven staan, dan waren we in één klap klaar geweest. In één klap, hahahahaha, snappen jullie hem?' 'Wij snapt hem wel,' legde Kwetter behulpzaam uit, 'maar wij vindt hem niet zo grappig.' 'Als je werkelijk dacht, dat Josephine zo dom...

Lees meer

Een fijnbesnaard man

'Ik vind het óók een akelig idee,' sprak de Moeflon sussend. 'Het is akelig en bloeddorstig, en ik ben een fijnbesnaard man. Ik houd van cultuur en dergelijke. Ik heb een abonnement op de schouwburg, bijvoorbeeld. Ik ga er nooit heen, natuurlijk - daar heb ik het te druk voor - maar ik heb een abonnement en dat is wat telt. Concertzaal en museum; zelfde verhaal. U begrijpt wel dat het niets voor mij is om mensen in stukjes te snijden en aan de mieren te voeren. Maar ik moet de doctor zijn gang laten gaan, vrees ik. Dat was...

Lees meer

Joylene uit Appelscha

'Zo is het precies gegaan! Woord voor woord! Het lijkt warempel wel, of u erbij was!' 'Ik was erbij,' zei papa. 'Alleen niet op het moment zelf. Ik heb de volgende dag alle opnames van het gesprek geluisterd, toen ik kwam werken op de afdeling Innovatie. Om te leren hoe het er daar aan toe ging.' 'Hebt u gewerkt op Innovatie?' vroeg Santos verbijsterd. 'Wat bent Innovatie?' vroeg Kwetter nieuwsgierig. Ze had tot hier toe het gesprek kunnen volgen en ze ging het nu, in het zicht van de haven, niet opgeven. 'Innovatie,' legde papa uit, 'betekent dat je zoekt...

Lees meer

De uitvinding van meneer Pantos

"Ik wil je graag vertellen," zegt Dogger, "over een vriend van mij. Meneer Pantos. Zijn naam lijkt een beetje op de uwe. Ik merk het pas nu ik het zeg - grappig hoor. En ook wel toepasselijk, want jullie hebben veel gemeen. Hij is een wetenschapper, net als u. Een uitvinder, die het beste met de wereld voor heeft. Minder knap dan u, maar ja, dat zijn er zoveel, nietwaar? En net als u is hij zeer begaan met de zielige, hongerige kindertjes. Net als u wil hij de boeren helpen om meer eten te verbouwen. Hij doet dat wel...

Lees meer

De natuur is erger dan een terrorist

"Die maïs van u," gaat Dogger verder, "die is een probleem. Want wat gebeurt er, als een boer een van die korrels van u in de grond stopt?" "Daar komt dan een prachtige, gezonde plant uit!" Doctor Santos is een beetje beledigd. Zijn maïs, een probleem? Er is verdorie niks mis met zijn maïs. Wat denkt die Dogger wel? Die heeft niet eens biologie gestudeerd! Hoe durft hij dan iets te zeggen over Santos' mooie maïs? "Ik heb natuurlijk geen biologie gestudeerd,' gaat Dogger onverstoorbaar verder, en Santos huivert even. Het is net alsof die man zijn gedachten kan lezen....

Lees meer

De assistentes lopen in de papieren

'Aha,' zei ik. 'Daar zullen we de in stukjes gesneden kindertjes hebben. Of zijn het diertjes? Lieve, schattige diertjes die op afschuwelijke manieren...' 'Geen van tweeën,' zei papa. 'Tenminste, niet direct. Het plannetje van meneer Dogger gaat als volgt: doctor Santos komt bij hem op het kantoor en zegt: "Ik heb een uitvinding bedacht! Ik ga maïs maken met vitaminen erin, fijn he? Dan kunnen we de hongerige kindertjes van deze wereld veel beter te eten geven! Ze zullen opgroeien tot gezonde, sterke gelukkige mensen, dankzij mijn idee!" "Dat is mooi," geeuwt meneer Dogger. "Moet je doen. Maar waarom komt...

Lees meer

de vitaminen zijn het probleem niet

'Wat bent weer eens zover?' vroeg Kwetter. 'Papa kent de naam van doctor Santos. Weet je niet wat dat wil zeggen?' 'Eh... dat wilt zeggen dat het een schurk bent? Een schurk die papa nog ken van zijn werk bij de Doggersbank?' 'Precies,' knikte ik grimmig. 'Ongetwijfeld iemand die kinderen ontvoert en er verschrikkelijke experimenten op uitvoert. Toch, pap?' 'Nou...' zei papa zuinigjes, 'zó erg is het allemaal niet, hoor. Doctor Santos is gewoon een wetenschapper, net als mama. Maar in tegenstelling tot mama is hij heel erg geïnteresseerd in het geld, dat hij met zijn wetenschap verdienen kan. Josefien...

Lees meer

Klasgenootjes uit het hoofd

Mijn vader glimlachte gemeen. 'Daar zullen we Josephine hebben. Nou, Moeflon, ik hoop dat je pret gehad hebt want het is nu min of meer voorbij, zou ik zeggen.' De Moeflon glimlachte nog gemener. 'Integendeel,' zei hij. 'De pret is nog niet eens begonnen. De pret begint pas over een minuut of… laten we zeggen 8? En 20 seconden?' Hij drukte op een knopje en de deur van de hal zwaaide open. 'Dame, heren... ik presenteer u: de kersverse Nobelprijswinnaar: prof. dr. A. Pieps! En jawel. In de deuropening stond Alexander. Op dat moment begon iedereen tegelijk te praten. Papa...

Lees meer

Jouw dag, glimlachje, zal komen!

Intussen knoopte ik een gesprekje aan met de doctor. 'Luister eens even,' zei ik streng, 'ik weet niet wat jij met dat arme beest hebt uitgespookt, maar dino's kunnen helemaal niet praten.' 'Ik kan er niets aan doen,' jammerde de doctor. 'Hij was al zo toen ik 'm kreeg. Heus waar!' Ik zei niks. Ik kijk alleen maar heel erg streng. Even overwoog ik om te glimlachen. Zo'n glimlach als mama soms gebruikt, zo eentje die zegt: ik heb jou door, mannetje! Waardoor je dan alles vertelt waarvan je denkt dat zij het doorheeft. Maar ik vermoedde dat zo'n glimlach...

Lees meer

Het bent geen meneren

Hij zei: 'Hallo.' Papa, Kwetter en ik keken elkaar stomverbaasd aan. Was dat... een pratende dino? Ja, dat was het, dat hadden we net gehoord, maar de vraag was en bleef: was dat... een pratende dino? Ik bedoel: was dat een echte dino? Die echt kon praten? 'Dat bestaat dus niet,' mompelde papa. 'Dino's bestaan niet, want ze staan niet in de bijbel, maar áls ze zouden bestaan dan zouden ze niet kunnen praten.' 'Papa,' zei ik, 'doen niet zo belachelijk. Dino's bestaan wel. Daar zijn allerlei wetenschappelijke bewijzen voor, vraag maar aan mama. Bovendien: er staat een levensgrote dinosaurus...

Lees meer

Schapen, mussen en dino's

We kwamen in een grote, duistere hal. Hoe groot het precies was kon je niet zien, want lagen verscholen in het donker. Allen in het midden van de hal was er een klein eilandje van licht. Daarin was, op een kleine verhoging, Joostje de Dinosaurus te zien. 'Ga maar even dag tegen hem zeggen,' grinnikte de Moeflon. We liepen in de richting van het licht. Het beest keek ons aan. Was hij nieuwsgierig? Bang? Kwaad? Toen ik nog klein was, en dus nog in dino's geïnteresseerd was, had ik het jammer gevonden dat ik nooit, maar dan ook nooit een...

Lees meer

Een grote, dikke vleug

Helaas was het niet die goeie ouwe klik die zegt: 'Hallo, ik ben een pistool maar ik heb geen kogels meer, dus doe maar net alsof ik er niet ben.' Nee, het was de klik die zegt: 'Ik ben nu klaar om te schieten. Als je daarnet bang was, had je ongelijk. Nu moet je bang zijn.' Ik was niet bang, natuurlijk. Tenminste, niet voor het pistool. De Moeflon had zelf verteld dat hij ons niet neer wilde schieten. Ik was wél bang voor de kindervingertjesversnipperaar, de krokodillenvijver enzovoort. Ik heb al genoeg meegemaakt om te weten dat de Moeflon...

Lees meer

Het begin van een magnifieke bult

Op dat moment kwam Kwetter in actie. Zij stond nog steeds op de gang, en omdat ze niet kon ontsnappen zocht ze een andere manier om zich nuttig te maken. Ze deed maar meteen het meest voor de hand liggende: ze viel de Moeflon van achteren aan, terwijl hij met ons in gesprek was. Daarmee nam ze wel een behoorlijk groot risico, want die man had nog steeds zijn pistool op ons gericht. Bij de minste of geringste schok kan zo'n ding al afgaan. Als er plotseling een meisje in je nek springt, bijvoorbeeld. Pistolen vinden dat al een heel...

Lees meer

niemand neemt mij nog serieus

'Ja, ik ,' zei de Moeflon. 'Natuurlijk ben ik het. Wie anders? Wie anders heeft er genoeg verstand van spionage, geheimzinnigheid en terrorisme? Wie anders dan een meesterspion zou de grootste terrorist van de wereld te pakken kunnen krijgen? Wie anders dan - sorry als ik een beetje arrogant klink - de grootste meesterspion te wereld?' Misschien is het nu even nodig dat ik iets uitleg. We waren deze Moeflon al eerder tegengekomen, in het verre land Zuid-Mallotië. Daar verhuurde deze gewetenloze, achterbakse ploert zich aan de hoogste bieder. En aangezien het in de wereld, helaas helaas, dorgaans zo georganiseerd...

Lees meer

Beleefd kan het niet

'Mensen doodmaken, Michael, is verkeerd,' zei papa vermoeid. 'Maar,' zei ik slim, 'als we het nou op een beleefde manier doen? Met mes en vork, bij wijze van spreken?' 'Met mes en vork kunt het niet beleefd, hoor Michael,' zei Kwetter bezorgd. 'Dat geef heel erg veel rommel.' 'Ik zei: bij wijze van spreken.' 'Hebt ik heus wel verstaan hoor,' zei Kwetter nuffig. 'Maar jij zegde óók: met mes en vork.' 'Zal ik je maar weer eens uitleggen wat "bij wijze van spreken" betekent, dan?' 'Doet maar niet,' zuchtte Kwetter. 'Dat bent de vorige keren ook niet gelukt.''Zeker niet,' zei...

Lees meer

De wetenschappers vliegen uit de bocht

'Laat eens kijken?' zei papa. Het bleek een boekje te zijn met aantekeningen, neergekriebeld in een bijna onleesbaar handschrift. In de duisternis van het laboratorium was het zelfs helemáál onleesbaar. Papa gebruikte zijn telefoon als zaklamp. 'Hoe kon jij dit in hemelsnaam lezen?' vroeg hij aan Kwetter. Kwetter haalde haar schouders op. 'Gewoon,' zei ze. 'Ik gingde dicht bij de deur staan. Daar bent het licht genoeg.' Papa was een tijdje bezig met het ontcijferen van de hanenpoten uit het boekje. 'Er staat af en toe een datum bij,' vertelde hij na een tijdje. 'De oudste is van een jaar...

Lees meer

Je bent geen kangoeroe

De doctor was niet goed te verstaan. Kennelijk zat hij een eindje bij de microfoon vandaan. Alles wat ik hoorde was de verontwaardigde toon van zijn stem, en een paar losse woorden, zoals 'Oh ja? ... ook... plan? ... terroristen... mijn laboratorium!' Daarna galmde M kalmerend: 'Welnee, doctor, dat is helemaal geen probleem! Ze kunnen nergens heen, en ze willen ook nergens heen want ze moeten die dino nog redden. Dat ze nu even in uw lab staan stond weliswaar niet in mijn plan, maar ze zullen snel genoeg beseffen dat ze daar niets aan hebben, en dan doen ze...

Lees meer

Een naar gebaar

Papa keek me aan met één opgetrokken wenkbrauw. Dat vind ik altijd heel vervelend. Het is een naar gebaar. Het wil zeggen: ik ben verbaasd. dat kan natuurlijk, mensen mogen best wel eens verbaasd zijn. Maar als je écht verbaasd bent, dan trek je twéé wenkbrauwen op. Die ene wenkbrauw wil dus eigenlijk zeggen: ik doe alsof ik verbaasd ben. Waarom zou je doen alsof je verbaasd bent? En vooral: waarover verbaas je je dan, zogenaamd? Over iets wat ik net gezegd heb, allicht. Maar de verbazing komt niet doorat je plotseling iets nieuws hebt gehoord, wat je nog niet...

Lees meer

Wij gaat lekker boemen maken

'Nee,' zei ik, 'ik hoorde niks. Ik was even afgeleid omdat ik Kwetter moest troosten.' 'Ik hoorde ook niks,' vertelde Kwetter. 'Want ik hebde heel veel pijn.' 'Nee maar ik bedoel vóórdat jullie begonnen met knuffelen,' hield papa vol. 'Het was geen knuffelen,' zei ik. 'Het was troosten.' Kwetter wiebelde een beetje met haar hoofd. 'Nououou... het bende troosten met een beetje knuffelen erdoor.' 'Helemaal niet,' kapte ik haar af. 'Nee,' gaf ze toe, 'het bende honderd procent troosten. Troosten door middel van knuffelen.' 'Nietes!' 'Als jullie er straks uit zijn, laat je het dan even weten?' vroeg papa. 'Dan...

Lees meer

Kwetter als voetbal en patiënt

'Misschien,' zo zei ze, 'bent het nog steeds wel een deur. Een deur met behang erover. Dus...' Ze draaide razendsnel opzij en schopte uit alle macht tegen de muur. Tegen de plek die misschien, vroeger, een deur was geweest. Kwetter is - ik kan het niet vaak genoeg zeggen - ongelooflijk sterk. En snel en lenig en weet ik veel wat. Maar heel erg groot is ze niet. En heel erg zwaar is ze zeker niet. En zwaar moet je zijn, als je een deur in wilt schoppen. Want, zoals mama ons al heel vaak heeft uitgelegd: als jij tegen...

Lees meer

Die bol wol heeft geen enkel nut

'Zul wij maar naar boven gaan, dan?' zei Kwetter. 'Liever niet,' zei ik. 'Maar er is geen andere oplossing,' zuchtte papa. Dus daar gingen we. Trap op. Gangetje door. Andere trap weer af. Hoekie om. Gangetje, trap, gangetje, hoekie, gangetje.'Wat een doolhof hier,' mopperde ik. 'De juiste term is "labyrint",' schalde plotseling een stem door de gang. Het was de waanzinnige onbekende, die door M 'doctor' genoemd was. 'In een doolhof kun je verdwalen, omdat je steeds moet kiezen of je links of rechts gaat. Een labyrint heeft maar één route.' 'Nou nou,' mompelde papa. 'Onze tegenstanders zijn niet van...

Lees meer

Precies waar hij ons hebben wil

'Welkom, meneer Laarmans,' ging de stem verder. 'En jij ook, Michael. En de kleine Kwetter, en Gaby... Hee! Waar is Gaby?' 'Wie bent u?' riep papa. Zijn stem klonk raar. Was hij boos, of was hij bang? Of allebei tegelijkertijd? 'Hoe kent u ons? Wat is hier de bedoeling?' 'Aha,' antwoordde de stem tevreden. 'vragen 1 tot en met 3. Keurig, keurig. Precies volgens plan. Hoewel u vraag 2 en 3 omgedraaid hebt. Kan geen kwaad. Eens kijken, ik had de antwoorden opgeschreven, pompiedom, mwoehaha.... ah ja, hier heb ik ze! 1: Noemt u mij voorlopig maar 'M'. 2: Dat...

Lees meer

Mwoehahaha!

Het gelach klonk niet als 'Mwoehahaha'. Helaas. 'Mwoehahaha', daar kan ik inmiddels wel tegen. Eerlijk gezegd had ik gehoopt op 'Mwoehahaha'. Want 'Mwoehahaha' wil zeggen dat je met een boosaardig genie te maken hebt, en boosaardige genieën hebben altijd ingewikkelde plannen waarin met alles rekening wordt gehouden. Op één ding na, meestal, en dat ene ding is dan iets wat heel erg eenvoudig is en wat eigenlijk iedere zot zou bedenken. Met je hand de antenne afbreken van de moord-robot, bijvoorbeeld. Of suiker gooien in de benzine van de auto waarin de alles vernietigende laserstaal is ingebouwd. Of gewoon het...

Lees meer

Een leerzaam beest

'Michael heeft wel een punt,' moest papa toegeven. 'Maar maak je geen zorgen, Alexander. We krijgen dat beest wel naar buiten. Ook al is het een dino. Bij het woord "dino" keek papa een beetje vies. Dat was een overblijfsel van vroeger, toen hij niet in dino's geloofde. Toen zei hij vaak: je kunt niet én in dino's én in de Bijbel geloven." "Onzin," zei mama dan. "Als je in de bijbel kunt geloven, dan kun je álles geloven. Een dinootje meer of minder maakt dan geen enkel verschil." Papa keek altijd erg gekwetst als mama dat zei. Een dinootje...

Lees meer

Een waarlijk volwassen mens

Het was Kwetter. 'Jullie moet voorzichtig lopen,' fluisterde ze. 'Het lig hier propjesvol met boemen!' Dat was overdreven. In de gang achter de voordeur waren maar twee of drie springladingen aangebracht. En ze waren niet eens erg groot. Ik bedoel: ze waren wel groot genoeg om een paar mensen in kleine stukjes te blazen, maar het was zeker niet genoeg om de hele loods de lucht in te knallen. Er liep een compleet spinnenweb van draadjes tussen de bommen, de muren en de deur. Zo te zien was het de bedoeling dat iedereen, die de gang in kwam, na een...

Lees meer

Het raadsel van de pruimpjes

Het duurde nogal een tijdje voordat Kwetter terug kwam. 'Waarom schiet dat kind niet een beetje op?' vroeg Alexander. 'Weet ze niet dat Joostje misschien wel dood gaat als we niet snel...' 'Joostje kan mij op dit moment net zo gek veel schelen,' mompelde ik bibberend. De woorden kwamen in wolkjes uit mijn mond. ' Wij gaan dood als we niet snel uit de kou gaan. Straks doet ze eindelijk de deur open, en dan vallen wij als ijspegels naar binnen en we versplinteren in tienduizend stukjes op de vloer van de gang.' 'Wat maakt dat nou uit?' zei Alexander...

Lees meer

Jij en ik en de Commissie Bouw- en Woningtoezicht

'Hoho,' protesteerde ik, 'er is natuurlijk nog een ándere manier. De mama-manier, zal ik maar zeggen. Je gooit gewoon een klein bommetje naar binnen. Ontploft de hal, dan was het veilig. Ontploft het hele gebouw, dan was het kennelijk niet veilig.' Papa glimlachte. 'Dat is waar. Dat is inderdaad de mama-manier. Wat een geluk, dat we haar niet bij ons hebben! Het is een hele domme manier namelijk. Tenzij je graag luid en duidelijk aan iedereen wilt laten weten dat je eraan komt. Ik bedoel: stel dat de schurken daar netjes zitten te wachten met Joostje, en ze horen opeens...

Lees meer

Wel oud, maar niet schilderachtig

Gelukkig zag ik, net op dat moment, een heel smal steegje dat uitkwam op de Anderedingenkaai. Bierkaai, stond er op het bordje. 'Goed gevonden, jongen,' zei papa. 'Ik zelf was de hele tijd op zoek naar een kade, natuurlijk... Dit onooglijke straatje zou eigenlijk de Bier steeg moeten heten, dus het is niet vreemd dat ik het niet kon vinden... Ja, als die Zweden zo onzorgvuldig zijn in het geven van straatnamen, dan is het eigenlijk een teken van intelligentie als je de weg niet vindt...' Er waren geen straatlantaarns op de Bierkaai. Er was wel een hoop viezigheid. Papiertjes,...

Lees meer

Het leven der Zweden is koud, donker en zonder troost

Na een kwartiertje kwamen we bij een verlaten kade. Hier en daar maakte een straatlantaarn een klein eilandje van licht in de zee van duisternis. Sommige eilandjes knipperden, want niet alle straatlantaarns deden het even goed. 'We zijn er meneer,' zei de chauffeur. 'Prettige avond verder, en pas op voor de boeven, he?' 'De boeven kunnen beter oppassen voor ons ,' grijnsde ik. 'Wij zijn internationaal gezochte terroristen.' 'Haha,' deed de chauffeur. Maar hij zag aan papa's gezicht dat het menens was. Papa haalde zijn portemonnee te voorschijn. De chauffeur keek er met grote ogen naar, want papa's portemonnee is...

Lees meer

De boeven zijn verstandige lui

Gaby vertrok met haar kapselvriend in zijn grote limousine. Papa, Kwetter, Alexander en ik gingen op zoek naar een taxi. 'Moet wij niet eigenlijk op zoek naar mama ?' vroeg Kwetter bezorgd. 'Welnee,' zei papa opgewekt. 'Die komen we vanzelf weer tegen, hoor! Zij weet net zo goed als wij dat het gevaarlijk is om naar die loods te gaan. Dus daar gaat ze heen, om aan die 'M' te laten zien dat ze niet bang is. En omdat ze misschien de kans krijgt om eens lekker wat spullen op te blazen.' Kwetter haalde haar schouders op. 'Die kans hebt...

Lees meer

Gaby grijpt haar kans

Het was de Kapselknaap. Machteloos zat hij te snikken op de stoep. Dat was een kans die Gaby niet zomaar kon laten passeren. Ze ging op haar hurken naast hem zitten en vroeg met haar liefste stem: 'Gaat het wel goed met je?' Ik vond dat niet leuk om te zien. Ik bedoel: tegen mij zegt ze dat nooit, en al helemaal niet op die toon. Terwijl er toch meer dan genoeg reden is geweest voor die vraag. Ik ben beschoten met pistolen en tanks en bazooka's, gevangen genomen door boeven en agenten, aangevallen door wilde dieren, meegesleept door woeste...

Lees meer

Wij mogen even iets voor onszelf doen

'We gaan die loods eens een bezoekje brengen,' zei agent Rasmus vastberaden. 'Kaaiman-eilanden of geen Kaaiman-eilanden. Laten we nu meteen vertrekken.' 'Laten we dat vooral niet doen,' zei Ronja. 'Die 'M' heeft misschien een val opgezet,' gaf Rasmus toe, 'maar als we nu meteen vertrekken, kunnen we hem misschien verrassen.' 'Als we nu meteen vertrekken,' zei Ronja (en ik wou dat ik een woord had om de keiharde onverzettelijkheid van haar gezicht te beschrijven), 'dan mogen we daar niet naar binnen. Want we hebben geen officiëel huiszoekings-bevel.' 'Maar er zit daar een schurk!' protesteerde Rasmus. Misschien vallen er wel dooien...

Lees meer

Dat zou je wel eens willen weten, he?

Rasmus trok ziijn pistool, wat ik persoonlijk een beetje overdreven vond. Ik bedoel: het is algemeen bekend dat mama nooit, maar dan ook nooit mensen doodmaakt. Dus het is helemaal niet nodig om met een wapen op haar af te gaan. Aan de andere kant: het is ook algemeen bekend dat mijn moeder zich door niets of niemand ooit heeft laten tegenhouden. Al roepen er duizend agenten tegelijk 'Halt! Staan blijven!' - mijn moeder gaat gewoon door met waar ze mee bezig was. Tenzij de agenten het heel beleefd vragen, natuurlijk. Beleefdheid werkt meestal wel, bij mijn moeder. Agenten komen...

Lees meer

Nu is het persoonlijk. Of niet.

'Zorg ervoor dat ik morgenavond de Donderkat in handen heb,' besloot de schurk. Hij hing op. 'Juist,' zei Ronja. 'mevrouw de Donderkat, ik zal open kaart met u spelen. Ik zal heel eerlijk zijn. Het was mijn bedoeling om u, zodra het telefoongesprek met 'M ' afgelopen was, te arresteren. Want u bent een terrorist. En de enige goede terrorist is een... nou, ja, een terrorist die voor een onafhankelijke rechter gebracht wordt om een eerlijk proces te krijgen.' 'Wat kun jij het toch altijd lekker pakkend zeggen,' grinnikte Rasmus. 'Kan zo op een spandoek, die tekst.' 'Moet je wel...

Lees meer

Het regent stokvissen

'Dit is wat we gaan doen,' zei 'M'. 'Ik houd Joostje gevangen. Geen zorgen, hij is veilig en er wordt goed voor hem gezorgd. U, professor, neemt contact op met de Donderkat. U zegt haar dat jullie samen Joostje gaan redden, en dat hij gevangen wordt gehouden in een loods in de haven. Aan de Bierkaai nummer 8. U moet daar om acht uurprecies naar binnen gaan. Ik zorg voor de rest. Duidelijk?' 'Duidelijk, meneer 'M',' zei Alexander. Ondertussen maakte hij allerlei gebaren naar de drie politiemensen, om te vragenm of ze alsjeblieft met hem mee wilden gaan. En of...

Lees meer

Komt er een eind-aftiteling?

'Is de professor daar? De baas van de dino?' vroeg de stem. Alexanderknikte bleekjes. 'Hij knikt van ja,' zei de dikke agent voor de duidelijkheid. 'Mooi zo,' zei de stem. 'Professor, u bent toch een kennis van mevrouw Laarmans, is het niet?' 'Jawel,' zei Alexander met een beverig stemmetje. 'Om precies te zijn: ze staat nu... auw! Mijn teen! Dat doet pijn, Jose-mmmblmm.' Mijn moeder had haar hand tegen zijn mond geduwd voordat hij haar naam helemaal uit kon spreken. 'Wat was dat?' vroeg de gluiperige stem wantrouwig. 'Wie is daar allemaal?' 'Eh... niemand,' zei Alexander. Hij klonk een beetje...

Lees meer

Ze bellen altijd tijdens het filmpje

'Nee,' zei Rasmus, 'natuurlijk neem ik die telefoon niet op. Ik weet toch al wie het is. Het is die 'M', die...' 'Ach, onzin,' zei mama. 'Hoe kan die man nou weten dat wij precies op dit moment zijn filmpje aan het bekijken zijn?' 'Weet ik veel hoe zo iemand dat weet,' antwoordde de dikke agent geprikkeld. ' Ik ben geen meesterschurk. Maar ze bellen altijd precies als je het filmpje bekijkt. Al-tijd.' We keken met z'n allen naar de telefoon, net zo lang tot die zweeg. Stil en dreigend stond hij op de rand van het bureau, klaar om...

Lees meer

De geheimzinnige 'M'

Traag en schokkerig trokken de camerabeelden aan ons voorbij.We zagen hoe Alexander zijn toespraak hield, hoe mijn moeder opstond en zich liet zien, hoe het licht uitviel, en tenslotte zagen we dat er een donkere gedaante opdoemde achter Joostje. Heel even was er een lichtflits ter hoogte van de schouders van de schim, en daarna nog een en nog een. Drie schoten, beseften we nu. Drie schoten die voor mijn moeder bestemd waren. Bij het licht van de flits konden we heel even een gezicht zien. 'Wat een enge ogen,' rilde Kwetter. 'Zo helemaal zwart en zo vreselijk groot! Het...

Lees meer

Opvallend weinig camera's en bijna niets te zien

'Wie is Joostje?' vroeg de blonde Ronja. 'Hoe is hij vermoord?' vroeg de dikke met het baardje. 'Joostje is niet vermoord, hij is ontvoerd,' antwoordde Alexander verontwaardigd. 'Nog geen uur geleden.' 'Dan kán hij inmiddels vermoord zijn,' zei de dikke agent hoopvol. 'U zei dat er een dinosaurus ontvoerd was,' zei Ronja. 'Was Joostje uw dinosaurus?' Alexander knikte. 'Rasmus, neem jij even het signalement van die dino op? Ik wil graag die kogelgaatjes bekijken, nu ze nog warm zijn.' Agent Rasmus knikte. 'Veren zeiden jullie, he?' Ja, moesten wij toegeven. Veren. Hoofdschuddend vulde de agent 'veren' in op een formulier....

Lees meer

Warrige mannen van middelbare leeftijd

De dikke agent schoot in de lach. 'Weet je dat niet? Weet je dat echt niet?' 'Nee,' schudde de blonde. 'Dat jochie,' vertelde de dikke, 'is de beroemdste artiest van de afgelopen... 's kijken...' 'Honderd jaar!' beet mijn zusje hem toe. 'Drie en een halve week,' zei de agent. 'Vier en een half,' bemoeide de kapselknaap zich ermee. 'Vier,' bood de agent. 'Vier en twee dagen, en lager ga ik niet,' zei de kapselknaap onverzettelijk. 'Doe ik 't voor,' sprak de agent gul. 'En welke van deze tweeling is de artiest?' vroeg de blonde. 'Of zingen ze samen?' 'Samen? Voor...

Lees meer

Hoezo, geen moord?

'Ach mevrouw,' glimlachte de dikke agent, 'haalt u zich toch niets in het hoofd! Alle misdaden hier in Zweden zijn hoogst ongewoon, eigenaardig en ingewikkeld. Moorden op mensen die al twaalf jaar dood zijn, moorden op de bovenste helft van mensen, en de onderste helft van weer anderen... ik heb het allemaal al zo vaak gezien. Alles al meegemaakt. Ik kijk nergens meer van op.' 'Ontvoerde dinosaurus,' zei mama. De dikke agent, die juist een slok van zijn koffie had genomen, verslikte zich verschrikkelijk en sproeide een bruine regen uit over de balie en alle formulieren. 'Waarom doe je dat?'...

Lees meer

Plotseling iets akeligs

Even later zaten we met z'n allen in de limousine van de kapselknaap.Die was groot genoeg voor ons allemaal: Alexander, mama, papa, wij drieën, de twee bodyguards en de kapselknaap zelf. Papa en Kwetter probeerden Alexander te troosten, mama gaf de bodyguards les in scheikunde - ze waren heel geïnteresseerd en wisten er ook al aardig wat van, wat mijn moeder vreemd genoeg geen plezier leek te doen - en de kapselknaap ging mijn zus kaarsrecht aan zitten staren. 'Leg uit,' zei hij na een tijdje. 'Waar slaat dat allemaal op? Die verkleedpartij van jou?' 'He, wat jammer nou,' zei...

Lees meer

Ik, ik bedoel hij.

Het was de kapselknaap. 'Ik wil jullie graag helpen,' zei hij. 'Ik ben al heel lang een fan van u, mevrouw Laarmans, en...' 'He ja zeg,' snauwde ik. 'Bemoei jij je er effe mee. We hebben al genoeg aan ons hoofd, hoor. Maar als we een keer iemand nodig hebben die een dom liedje voor ons moet playbacken, dan zullen we zeker aan je denken.''Waarom doet jij zo onaardig?' vroeg Kwetter nieuwsgierig. 'Ik playback nooit,' snauwde mijn zus. 'En als ik zeg dat ik ons kan helpen, dan is dat ook zo. Hij , bedoelde ik natuurlijk. Hij playbackt nooit...

Lees meer

Aan suffe polities hebben we niks

Even staarden we alle vijf in doodse stilte naar de kogelgaten. Drie in mama's stoel. In alle andere stoelen: nul. Dat wilde zeggen dat mama óf van heel dichtbij beschoten was, óf beschoten was door iemand die heel ged kon mikken. Maar het wilde vooral zeggen dat de schutter het voorzien had op mama en op niemand anders. 'Wat denken jullie?' vroeg papa. 'Was het iemand die een dinosaurus kwam ontvoeren, en die dacht: ik schiet meteen even die Donderkat overhoop? Of was het iemand die de Donderkat kwam neerschieten, en die dacht: ach, als ik hier toch ben kan...

Lees meer

Slechteriken: absoluut noodzakelijk!

Het duurde alles bij elkaar een minuut of vijf, hooguit. Toen wistt iemand, ergens, de stroom te repareren en alle lichten knipperden aan. Huiverig keken we om ons heen naar de ravage die was aangericht. De ravage viel eigenlijk honderd procent mee. Er waren heel wat mensen die in het donker rond waren gaan rennen, wat natuurlijk altijd een slecht idee is. Zij hadden dus bulten, schrammen, blauwe plekken en in sommige gevallen een verzwikte enkel. Verder waren er precies nul doden en gewonden. Alle stoelen stonden nog gewoon overeind. De balkons waren niet naar beneden gestort, alle goudglimmende versierinkjes...

Lees meer

Geen paniek! Geen panieieieiek!!

Het eerste wat er gebeurde was natuurlijk dat er een groot rumoer ontstond in de zaal. Deftige heren riepen: 'Help, help, het is de Donderkat, er is hier een gevaarlijke terrorist!' en ze zochten dekking achter hun dames. Een enkeling begon te applaudisseren omdat hij óók een hekel had aan de Doggersbank. Nog wat meer mensen zetten het op een klappen omdat ze bewondering hadden voor mijn moeders wetenschappelijke prestaties. De meeste mensen gngen applaudiseren omdat de anderen het ook deden. Sommigen zochten onder het applaudisseren dekking achter hun dames.  Er waren er ook - vroegere collega's van mijn moeder...

Lees meer

Joehoe! Ik ben het!

Na ongeveer een kwartier porde mama in papa's zij. 'Wakker worden, ouwe zeerover! Nu wordt het interessant!' En inderdaad: Alexander begint vertellen over zijn reis naar Boegoe-Boegoe, waar hij zocht naar het ei van een Boegoenese Reuzenalligator, dat hij vond met behulp van een paar dappere kinderen. Kwetter, Gaby en ik keken trots in het rond. 'Dat waren wij!' wilden we roepen, maar dat deden we natuurlijk niet. Anders was dat hele gedoe met al die schmink helemaal voor niets geweest. Daarna vertelde Alexander over de hulp die hij kreeg van een buitengewoon briljant wetenschapster, die een laboratorium had opgebouwd...

Lees meer

Eh, volkomen, eh, vastgeroest, eh.

Toevallig zag ik, omdat ik dus opzij keek, het gezicht van de kapselknaap. Die leek ook niet erg enthousiast. Hij keek wel met een soort van genoegen naar het beest op het podium (puntje d'r af voor de kapselknaap), maar zo laaiend enthousiast als de rest van de zaal was hij zeker niet (puntje d'r weer bij). Dat veranderde, vreemd genoeg, toen Alexander begon te vertellen over zijn prestatie. Wat vreemd is, want Alexander is een beetje onhandig en verlegen en zijn toespraak bestond voor een groot deel uit alle mogelijke variaties op het woordje 'Eh'. Daartussendoor vertelde hij, een...

Lees meer

De gevederde koe

Achter hem liep een soort reusachtige vogel. En met reusachtig bedoel ik dat het beest zo groot was als een kleine koe. Een koe die op zijn achterpoten loopt, zoals een vogel. Behalve dan dat het natuurlijk geen vogel was. Vogels hebben een snavel en dit dier had duidelijk geen snavel. Het had een woeste bek met huiveringwekkende tanden erin. Dus: koe op achterpoten, met veren en de bek van een T-rex. Heb je dat? Het klinkt een beetje gek, nu ik het zo opschrijf, maar dat komt doordat er geen woord is voor het gruwelijke wezen dat het podium...

Lees meer

De kanarievangster

Er kwam een oud mannetje het podium op geschuifeld. Hij ging staan achter zo'n hoog, klein tafeltje waar je papieren op kunt leggen en legde er een stapeltje papieren op. Jammer genoeg was het mannetje nogal trillerig van de ouderdom, en de papieren vielen ritselend op de grond.'Ahum,' deed het mannetje in de microfoon. De microfoon stond niet helemaal goed afgesteld, kennelijk, of het mannetje zei 'ahum' op de verkeerde manier. Uit de luidsprekers klonk in elk geval een oorverdovend gepiep. Het mannetje boog zich naar de grond om zijn papieren te pakken, maar halverwege wilde zijn rug niet meer...

Lees meer

De deftige zaal

'Daar denken we later over verder, schat!' zei papa. We hebben nog zeven seconden.' Dat hielp. Mama trok snel een laatste sprintje en we doken door de langzaam dicht zwaaiende deuren de theaterzaal in. Het was een ouderwetse zaal, met rode pluche stoelen en goudgeverfde friemels langs de balkons. Echt het soort zaal waar deftige dames en heren naar de opera komen kijken. Het soort dames en heren dat in sjieke kleren de zaal binnen schrijdt. En dus niet het soort dames en heren dat op het laatse moment met een snoekduik de zaal binnen vliegt om daarna hijgend en...

Lees meer

Twee soorten prijsuitreikingen

Mamas's woorden misten hun uitwerrking niet. Opvallend genoeg was het juist de kapselknaap, die als door een adder gebeten overeind sprong. 'Dertig seconden nog maar?' riep hij. 'Ik heb mijn hele tourschema omgegooid om erbij te kunnen zijn, vandaag! Uit de weg, uit de weg! Er moet een beroemdheid naar zijn plekje!' De twee lijfwachten zetten het op een lopen, klaar om zich een pad te banen door het wachtende publiek, zodat hun baas op tijd bij de prijsuitreiking kon zijn. Helaas voor hen was er niet zo heel veel wachtend publiek. Ten eerste omdat er niet zo heel veel...

Lees meer

Afgronden van twijfel

Natuurlijk gaat zo'n kapselmannetje niet op pad zonder een paar lijfwachten mee te nemen. Die kwamen haastig tussenbeide. Maar ze wisten niet zo goed wat ze moesten doen. Ze pakten Gaby en de kapselman met groot respect van de trap, zetten hen een eindje uit elkaar en keken elkaar daarna dom aan. Ze wisten dat ze één van de twee moesten helpen, maar ze wisten niet wélke. 'Ik ben de echte, sukkels!' riep de echte. 'Dat zie je toch aan mijn kleren? Die heb ik de hele dag al aan, en jullie waren toch de hele tijd bij mij?' Tja,...

Lees meer

Je zou jezelf eens moeten zien

Hij was niet alleen groter dan onze wagen, maar ook witter. En de stukjes die moesten glanzen, glansden harder. En de spiegelramen waren nog ondoorzichtiger dan de onze.Het was onmogelijk te zien wie er in zat. Denk maar niet dat ik het niet geprobeerd heb, in de paar seconden die ik had voordat mama riep: 'Niet zo treuzelen, jongens! De Nobelprijs wacht!' Ze nam ons bij de schouders en voerde ons naar binnen. Er klonk applaus toen we over de loper liepen, en er waren een paar meisjes in de moeilijke leeftijd, die toevallig voorbij kwamen dus er was ook...

Lees meer

De mama-tornado

Gelukkig waren we al vlak bij ons hotel, dus we konden de ijskoude limousine snel achter ons laten. Papa vulde aan de balie wat papieren in terwijl mama en wij naar onze kamer holden, onze tassen in de hoek gooiden en een kam door ons haar haalden. Dat wil zeggen: Kwetter en ik haalden snel even een kam door onze haren. Gaby was een kwartier lang zuchtend bezig haar kapsel in model te brengen. 'Verschrikkelijk,' kreunde ze. 'Mijn haar probeert me dood te maken, ik zweer het je. Waarom haat je mij, haar? Waarom blijf je niet gewoon zitten zoals...

Lees meer

Wij bieden u een top-ervaring

In de auto naar het hotel zei mama: 'Door al die flauwekul hebben we helaas maar weinig tijd om ons om te kleden. Tassen in de hoek gooien, kam door je haren en hup! naar de uitreiking. Jammer hoor. Ik had me er iets héél anders van voorgesteld. Maar goed, nu heeft Gaby haar pretje gehad met haar fans en dat is ook wat waard.' Gaby keek somber uit het raampje. Zij ging ongelooflijk op haar kop krijgen. Ik wachtte in spanning af. Niet dat ik het leuk vind als mijn zusje op haar kop krijgt, maar... ja... 't zou...

Lees meer

De terugkeer van de glimlach

'Pardon?" zei papa. 'Geen taxi,' zei Gaby tussen het signeren door. 'Hoezo: geen taxi?' vroeg mama geërgerd. 'Ik rijd altijd in een limousine. Een hele lange, witte limousine met spiegelramen. Gewone taxi's, daar krijg je mij met geen knuppel in.' 'Luister jij eens eventjes goed, jongedame...' begon mama, maar verder kwam ze niet. De vikingmeisjes werden opeens nogal lawaaiig. Ze hadden uren lang op het vliegveld staan wachten, gevochten om vooraan te staan bij een handtekening, gegild, sommigen waren flauwgevallen - allemaal voor hun idool, de kapselknaap.Ze waren zeer zeker niet flauwgevallen voor een kapsel-jongedame. Ze begonnen te morren en...

Lees meer

De vikingen staan netjes in de rij

'Laat mij maar even,' zei Gaby zelfverzekerd. 'Ik los dit wel op.' Alsof ze nooit iets anders gedaan had dan hordes krankzinnige fans kalmeren. 'Reken maar dat jij deze puinzooi op gaat lossen, jongedame,' zei mama streng. 'Want het is helemaal, van begin tot eind en van voor naar achter, jouw puinzooi.' Ik keek Kwetter aan. We dachten allebei hetzelfde: oh, wat zijn grote mensen toch oneerlijk! Overal waar mama komt wordt het een puinzooi. Ontplofte gebouwen, neerstortend metselwerk, brandende resten, overal stof en algemene paniek. En denk je dat ze daar zelf ooit iets van opruimt? Nou, vergeet het...

Lees meer

Een muur van meisjes

Het nieuws gaat snel tegenwoordig. Sneller dan een vliegtuig, in elk geval. Iedereen in Stockholm was al op de hoogte van onze komst. De politie had van alles voorbereid met dranghekken en zo. En die waren wel nodig ook, want niet alleen de politie had zich voorbereid. Er was ook een grote horde muziekliefhebbers - of misschien moet ik zeggen: kapsel-liefhebbers - op het vliegveld afgekomen. Ze droegen spandoeken waarop dingen stonden zoals: "wij houden van jou!" En de titels van de liedjes die de kapselman altijd playbackte. Maar er waren ook ander spandoeken. Daarop stond bijvoorbeeld: "Wij haten Gaby...

Lees meer

Wijze levenslessen

'Wat is er?' reageerde de piloot bezorgd. 'We moeten over de kop Guus,' riep de stewardess. 'We moeten ab-so-luut over de kop!' aan haar stem kon je duidelijk horen dat ze een beetje in de war was. Dat kwam waarschijnlijk doordat ik met een hand vol briefjes van 500 in haar gezicht stond te wapperen. Er zijn mensen, die niet weten wat ze dan moeten doen. Omdat het ze niet vaak overkomt. Ik zelf weet toevallig precies wat je moet doen in zo'n geval. Dat heeft papa mij geleerd. Hij heeft bij een bank gewerkt, dus hij kent de waarde...

Lees meer

Dit is een serieus vliegtuig

Ik vroeg een paar briefjes van duizend aan papa. 'Die bestaan niet, knul,' zei hij. 'Hoger dan 500 euro gaat het niet. Onhandig maar waar. Je hebt zo gauw je handen vol, he? Maar goed, hoeveel had je willen hebben?' 'Doe maar wat,' zei ik achteloos. Met een vuist vol vijfhonderdjes verdween ik in de richting van de cockpit. Maar erg ver kwam ik niet. Ik werd al snel in mijn kraag gegrepen door een stewardess. Een blonde stewardess met een soort naamkaartje op haar borst, waar met vriendelijke letters op stond: Zegt u het maar! Ik ben ervoor u!...

Lees meer

Het universum probeert ons dood te maken

Gelukkig greep de beveiliging van het vliegveld in. Het had even geduurd maar nu hád je ook wat: vijf gespierde kerels met onheilspellende zonnenbrillen op, die zonder veel moeite de kwade vaders tegenhielden. Daarna plukten ze de woeste meisjes van ons af en duwden die bij hun vaders in de armen. Dat ging min of meer op de gok, want ze wisten netuurlijk niet wie er bij wie hoorde. Even stonden de vaders in verwarring hun dochters met elkaar te ruilen. het duurde maar even, maar het was lang genoeg voor de bewakers om ons mee te nemen naar een...

Lees meer

Hoe oud was Shakespeare?

Vier van de gil-meisjes rukten zich los van hun ouders en stormden op mijn zusje af. 'Je liegt!' krijsten ze. 'Je bent op mij! Op mij, en op niemand anders!' 'Nou ja, zeg!' antwoordde mijn Gaby nijdig. 'Ik weet zelf toch zeker wel op wie ik ben?' 'Nee!' gilden de meiden. 'Je weet niks! Niks! Niks weet je ervan! Jongens begrijpen niks van de liefde! Maar wij wel! En onze liefde is voorbestemd, die zal zo groot worden dat hij de geschiedenis in gaat! Beroemder dan Romeo en Julia, of die twee van de Titanic!' Die verhalen liepen allebei heel...

Lees meer

Volgens mij zei ik echt geen Lenny, hoor.

Het kwam door mijn zusje. Ik was de eerste die zag dat ze iets ondeugends ging doen. Ik ken haar beter dan wie ook, en zelfs in haar geschminkte gezicht kon ik de eerste tekenen bespeuren van een plannetje. Een plannetje waarvan ze zelf wel wist dat het niet mocht. Of dat het verkeerd was. Er was een soort waanzin in haar ogen gekomen. Ze keek opgewonden en huiverend naar de gillende meisjes. Dit kon wel eens helemaal verkeerd gaan lopen. Zo moet mama gekeken hebben naar Doggers kippenhok, toen ze de allereerste bom uit haar leven klaarmaakte voor ontploffing....

Lees meer

De bestorming van het presidentieel paleis

'Het is 'm,' riepen de meisjes, 'hij is het echt! Papa! Mama! Kijk dan!' 'Wie? Wat?' vroegen hun ouders verward. De meisjes gilden de naam van hun idool en even keek Gaby verward om zich heen. Echt waar?, zag ik haar denken. Is hij echt hier? En... en staat hij vlak achter mij? Haar knieën trilden. Ze durfde zich niet om te draaien. 'Hihi,' giechelde Kwetter. 'Die meisjes wijst naar jou, Gaby. Zij denkt dat jij iemand anders bent! Bent dat geen reuze grapje?' Toen deed mijn zusje iets heel knaps: ze keek opgelucht en teleurgesteld tegelijk. Opgelucht omdat ze...

Lees meer

De schmink is fantástisch

Er gebeurde niets bijzonders. We werden niet herkend, we werden niet opgepakt. Ons vliegtuig werd niet toevallig net gekaapt door een bende boeven die niet eens wisten dat de Donderkat aan boord was (maar die daar tot hun spijt snel achter zouden komen. Niets. Maar bij de overstap in Nieuw Zeeland ging het helemaal mis. Niet dat er toevallig een bende boeven bezig was het vliegveld te overvallen, hoor. En we werden ook niet opgepakt, want we werden nog steeds niet herkend. 'Die schmink van jou werkt fantástisch,' fluisterde papa tegen mama terwijl twee meneren van de douane met elkaar...

Lees meer

Een grotere beha

'Weet je wat het voordeel is?' straalde papa. 'Het voordeel van een schuilnaam, die zo ontzettend lijkt op je echte naam? Dat het niet zo erg is wanneer je je verspreekt. Als je jezelf per ongeluk een keertje Laarmans noemt, en een politieman vraagt: "Laarmans? Zijn dat niet die terroristen?" Dan kun jij zeggen: "Oh, maar u verstond mij niet goed hoor, ik zei Loormons." Slim van mij, he?' 'Mwoa,' deed mama. 'Er is natuurlijk ook een nadeel aan een schuilnaam de enorm op je eigen naam lijkt. En dat is dat-ie zo ontzetten op je eigen naam lijkt. Alsof...

Lees meer

Echte paspoorten uit een echte machine

Maar eerlijk is eerlijk: hij maakte een paar prachtige pasfoto's van ons. Bij Gaby duurde het iets langer, want zij maakte de hele tijd kusmondjes en knipoogjes naar de camera, en dat mag niet op een pasfoto. 'Schatje,' zei papa wanhopig, 'dat is nou al de zesde keer! Hoe moeilijk is het om gewoon even stil te blijven zitten?' 'Sorry papa,' zei Gaby. 'Ik zal het niet meer doen. Weet je wat? Geef die mislukte fotootjes maar aan mij. Anders is het zonde.' Het duurde nog vier foto's voordat papa tevreden was. 'Goed gedaan, lieverd,' zei mama. 'Jahahaa,' lachte papa,...

Lees meer

Wat vaders af en toe nodig hebben

Aan het einde van de week kregen we Port Vila in zicht, de hoofdstad van Vanuatu.'Kom Gaby,' zei mama. 'Het wordt tijd voor nieuwe schmink. We willen straks, als we aan land gaan, niet te veel opvallen en dan moet je niet rond gaan lopen met het gezicht van een wereldberoemde zanger op je hoofd.' 'Oh, goed hoor,' zei Gaby. 'Maakt mij niet uit.' 'Mooi,' zei mama. Gaby keek achteloos de andere kant op en zei: 'Ik was er wel net aan gewend geraakt, maar dat doet er niet toe natuurlijk.' 'Hmmm,' deed mama. 'Gewend? Zei ik gewend? Ik bedoelde...

Lees meer

Overduidelijk geen badpak

De week daarna zat Gaby voortdurend op haar kamer. Met haar spiegel en haar geschminkte gezicht. Volgens mij deed ze de hele tijd niets anders dan naar zichzelf staren en haar spiegelbeeld lieve woordjes laten zeggen. Een beetje raar vond ik het wel, maar mij kwam het niet slecht uit dat ze een week lang bij mij en Kwetter uit de buurt bleef. Anders was ze vast en zeker voortdurend bezig geweest met uitlachen en flauwe opmerkingen maken. Over mij en Kwetter, dus. Kwetter wilde mij voordurend knuffelen. Dat wilde ze altijd al, maar nu vond ik het niet erg...

Lees meer

Helemaal in het warretje

Het duurde een hele tijd voordat mama klaar was. Mama kan veel, maar ze is geen make-up artiest. Ze doet zelf haast nooit lippenstift op, bijvoorbeeld. Laat staan dat ze ooit eerder bij iemand anders lippenstift op had gedaan. En nu moest ze opeens een heel gezicht schminken. En wel op zo'n manier dat het er geloofwaardig uitzag. Ik bedoel de meeste moeders hoeven alleen maar een clowntje te kunnen, of een piraat. Dat is makkelijk zat. Als bij een clown de mond een beetje groot uitvalt, of een rare kleur rood is, dan zeg je gewoon dat dat de...

Lees meer

Gemeentehuizen zijn geen groentenboeren

'We kopen gewoon een nieuw paspoort,' zei mama. 'Daar heb je gemeentehuizen voor.' Papa schudde zijn hoofd. 'Gemeentehuizen zijn geen groentenboeren. Je kunt niet zomaar naar het loket lopen en zeggen: mag ik van u een half pond paspoorten.' 'Nee, dat weet ik ook wel,' zei mama geprikkeld. 'Dus we gáán ook helemaal niet naar het loket. We gaan via de achterdeur naar binnen, we gooien twintigduizend ballen op tafel en we zeggen: half pondje paspoorten graag. Moet jij kijken hoe snel we weer buiten staan. Met een half pondje paspoorten in onze tas. Werkelijk, lieverd, het heeft geen en-ke-le...

Lees meer

Als je maar verliefd is

'Fijn,' zei ik zwakjes. 'Dan is er in elk geval íemand die me door heeft. Een hele geruststelling op dit moment.' 'Ik ziet wel hoe jij naar mij kijk,' fluisterde Kwetter. Haar adem kriebelde zachtjes in mijn oor. 'Jij vind mij leuk,he? Jij vond mij altijd al leuk, maar nu kunt jij het niet meer verstoppen. Jij wilt mij kuffelen, geeft het maar toe!' 'Eh... ja... nee... Ik vind het niet erg of zo...' Mijn stem piepte en kraakte. Ik wist al niet wat ik moest zeggen, en nu kwam het ook nog naar buiten met de klank van roestig...

Lees meer

Kortsluiting in het denkmachientje

'Het is goed gelukt, he?' zei de wildvreemde mevrouw met de stem van mama. 'Ik dacht: ach, ik kan toch zo veel uitvinden, waarom zou ik niet eens wat anders maken dan bommen en springstof? En nieuw soort schmink, bijvoorbeeld? Bommen zijn heel nuttig, maar ook schmink kan heel handig zijn. En het aardige is: dit spul blijft dágenlang zitten. Je kunt er mee in bad en alles. Er is maar één manier om het weg te krijgen en dat is met een speciaal spulletje dat ik nog moet uitvinden.' 'Jullie kijk allebei zo raar!' giechelde Kwetter. 'Jij kijk helemaal...

Lees meer

Een onverwacht weerzien

'Houd je wel een beetje je hoofd bij het stuur, jongen?' vroeg papa. 'Je zit voor je uit te staren alsof je geest is opgezogen door een breinvampier.' Ik knipperde een paar keer met mijn ogen. Opgezogen door een wát?? 'Breinvampiers bestaan niet, pap.' 'Andere vampiers ook niet, jongen.' 'Nee, maar over die andere worden wel films gemaakt. En computerspelletjes. En over breinvampiers wordt helemeel niks gemaakt. Dus breinvampiers bestaan nog minder dan de gewone.' 'Minder dan niks?' glimlachte papa. 'Kan iets dan ook méér bestaan dan wel?' Ik kreeg het ongemakkelijke gevoel dat hij met mij over God wilde...

Lees meer

Smerig, gevaarlijk en saai

De reis bleef zeven dagen saai.'Wacht maar,' zei papa somber. 'Als we eenmaal aan land zijn, wordt het spannender dan je leuk vindt. Want we moeten met het vliegtuig, en dan moeten we dus langs de douane. En onze foto's zijn wereldwijd verspreid. dus we worden binnen twintig seconden in de gevangenis geknikkerd. Wedden?' 'Mama vindt daar wel wat op,' zei ik geruststellend. Maar zelf was ik daar niet zo heel zeker van. De hele wereld kende onze gezichten, en Kwetter is knal-oranje dus die zou zelfs opvallen als niemand ooit van de Donderkat had gehoord. Boegoenezen komen niet graag...

Lees meer

Het leven van een poppenspeler

Even, héél even leek het erop dat onze reis een ietsiepietsie minder saai zou worden. Er kwam een storm aan, een verschrikkelijke storm. Zo erg als je ze alleen maar in de Stille Zuidzee tegenkomt. Windsnelheden van honderden kilometers per uur. Regendruppels zo groot als je duim. Bliksems die, wat betreft hun aantal, de regendruppels naar de kroon staken. Golven van twintig meter hoog. Even over die golven: wist je dat een golf net zo diep gaat als hij hoog is? Daarom krullen ze om als ze aan land komen, ze struikelen met hun tenen tegen het zand van de...

Lees meer

Op naar Vanuatu!

'Volle kracht vooruit!' juichte ik. En daar gingen we. Volle kracht vooruit. Ik trilde helemaal van opwinding. Het was al zo lang geleden dat ik een keer iets had mogen besturen. Dat was een tank geweest, twee jaar geleden, en strikt gesproken had ik ook die niet mogen besturen. Ik had het gewoon gedaan terwijl mama even niet oplette. En je kon het ook niet echt besturen noemen, wat ik toen deed. Ik drukte willekeurig op een hele hoop knopjes, het gevaarte reed rond en schoot gaten in dingen en dat was misschien mooi en aardig, maar het was allemaal...

Lees meer

levensecht bloedvergieten

Zonder op of om te kijken zei papa: 'Nee, Michael. Jij mag niet sturen.' 'Maar dat kan ik best!' protesteerde ik. 'Ik heb het al vaak zat gedaan. Ik weet precies hoe het moet.' 'Echt waar?' vroeg Kwtter vol bewondering. 'Wat knap! Wanneer doede jij dat dan? Als wij allemaal slaapten of zo?' 'Dat zou-die wel willen,' bromde papa. 'En als ik niet iedere avond de deur van de stuurhut op slot had gedaan, had-ie het vast ook wel eens geprobeerd.' 'Maar wanneer hebt jij dan geoefend?' vroeg Kwetter aan mij. 'Jemig Kwetter,' riep Gaby. ' Kom op nou! Je...

Lees meer

Wat een pijn! Wat een pijn!

'Wat is er?' vroeg mama. 'Had je soms gehoopt dat ik zó enorm bezig zou zijn met vruchteloze pogingen om de boot sneller te maken, dat ik vergat dat we ook gewoon het vliegtuig konden pakken?' Papa knikte zonder iets te zeggen. 'Maar lieve schat,' lachte mama, 'je snapt toch wel dat ik alles eerst uitreken? Voordat ik naar de gereedschapskist grijp? Ik ben geen monteur, ik ben een wetenschapper!' Hoofdschuddend liep ze de kamer uit. Even later hoorden we haar uit de stuurhut: 'Schat? Kom je even sturen?' Mijn moeder kan veel, namelijk, maar het besturen van de duikboot...

Lees meer

Handige zinnetjes en de ergste straf

Papa verbleekte. 'Nee,' stamelde hij. 'Het is niet waar. Zeg me dat het niet waar is. Het kán niet waar zijn.' 'Wat kan er niet waar zijn?' vroeg mama vriendelijk. 'Je kunt onmogelijk de motor zo hebben verbeterd, dat we 600 kilometer per uur kunnen varen.' Mama lachte hartelijk. 'Natúúrlijk is dat onmogelijk, malle vent! Daar zijn ook heel goede redenen voor. Letten jullie even op, jongens? De wrijving van het zeewater langs de metalen romp van de Tsaar Peter zou bij die snelheid toenemen tot...' Gaby en ik staarden naar het plafond en dachten aan andere dingen. Gaby aan...

Lees meer

Knopjes zijn niet intelligent

Na een uur keek papa ons glimlachend aan. 'Laat haar maar lekker sleutelen,' grinnikte hij. 'Elk uur dat ze verspilt aan die flauwekul, maakt het moeilijker om nog op tijd in Zweden te komen.' Het gezang uit de machinekamer bleef onverminderd opgewekt. Na een poosje kwam Gaby binnen, met een gezicht als een oorwurm, om het programma over haar favoriete zangen in de herhaling te bekijken. 'Wat is er aan de hand?' vroeg ze na een tijdje. 'Wordt er hier ergens een varken geslacht of zo? Of nou ja, een zeehond?' 'Je moeder zingt,' zei papa streng. 'En ik zal...

Lees meer

Hoe Kwetter de zeilvis kent

'Weet je waar we op dit moment zijn?' vroeg papa. 'Gewoon, thuis,' antwoordde mama geprikkeld. 'Aan boord van de Tsaar Peter.' 'Precies,' zei papa. 'En waar ís de Tsaar Peter?''Op vijfendertig meter diepte, papa,' zei ik behulpzaam. 'Eh, ja. Maar dat bedoelde ik niet. Wat ik bedoelde is dat we midden in de Stille Zuidzee drijven. Dat is nogal ver van Zweden vandaan. De prijs wordt over twee weken uitgereikt - we kunnen onmogelijk op tijd in Stockholm zijn!' Papa probeerde te kijken alsof hij het erg jammer vond voor mama, dat ze niet naar de uitreiking kon. Maar het...

Lees meer

Een gat in de muur is geen geld waard

Er vloog een bos naar haar wangen. 'Oh, Alexander!' zuchtte ze. 'Wat is er?' vroeg mijn vader. Zijn stem klonk een beetje chagrijnig en ik begreep wel waarom. Wij weten allemaal dat mijn ouders dol zijn  op elkaar, en dat er niets of niemand hen ooit uit elkaar zal kunnen drijven, maar aan de andere kant weten we ook dat er dingen zijn, die Alexander haar kan geven en papa niet. En dat vindt papa niet leuk. 'Dat was een mailtje van Alexander,' zei mama. 'Hij wil graag dat ik naar Stockholm kom, om bij de uitreiking van de Nobelprijs...

Lees meer

Mijn ouders klieren door het journaal heen

De foto op het scherm toonde een beest met veren. Wit-zwart-oranje veren in vrolijke patroontjes. 'Wat is dit voor onzin?' riep ik verontwaardigd. 'Sinds wanneer hebben dino's veren?' 'Sinds ongeveer 200 miljoen jaar, geloof ik,' zei mama achteloos. 'Hoezo?' 'In al mijn dino-boekjes...' protesteerde ik, maar mama onderbrak mij.'Jouw dino-boekjes hebben ongelijk.' Ze zuchtte vermoeid. 'Wat is dat toch? Overal, werkelijk o-ver-al word je belaagd door onwetenschappelijke nonsens. Je kunt als moeder je kont niet keren of je kind krijgt flauwekul aangeleerd. Uit boekjes of op school, of van de televisie...' 'En over het internet,' vulde papa aan. 'Vergeet het...

Lees meer

Geen vel, wel vorm

Op het scherm was een foto verschenen. Een foto van een heel raar beest. Een soort dino, maar dan met veren. 'Wat is dat voor iets?' vroeg ik. 'Dat bent Jozefien,' zei Kwetter. 'Dat sta d'r onder, ziet jij wel?' 'Hij heeft 'm naar mij genoemd,' fluisterde mama. In haar stem klonk een mengeling van blijdschap en ontzag. 'Maar dan wel verkeerd gespeld,' merkte papa droog op. 'Wat jij heet Josephine, met een es en een pee ha.' 'Ja, maar wat is het?' vroeg ik weer. 'Ach, wat maken die S en die PH nou uit,' zei mama geprikkeld. 'Ik...

Lees meer

De grootste aller tijden

De meneer was Alexander. Een wetenschapper met wie mama had samengewerkt toen we een tijdje woonden in het oerwoud van Boegoe-Boegoe. We hadden toen heel dringend een paar bommen nodig, maar mama en Alexander raakten een beetje afgeleid door de wetenschap. En Alexanders plan wás ook heel spectaculair. Dus als ons leven er niet van afgehangen had, had ik het hen niet kwalijk genomen dat ze zich zo lieten meeslepen. Alexander wilde een ei van de Boegoenese Reuzen-alligator hebben. Uit dat ei hebben mama en hij toen een dinosaurus laten groeien. Een echte. Dat zou so wie so al een...

Lees meer

De journaal-mevrouw kunt niet praten.

'Ik probeerde het journaal te volgen,' zei mama. 'En nou heb ik het belangrijkste gemist!' 'Nou en?' zei ik. 'Dan kijk je toch naar de herhaling?' 'Dat is niet hetzelfde!' riep mama en ze stampte een beetje met haar voet op de grond. Ik zag het heus wel: haar voet ging een beetje op en neer. Een heel klein stampje was het. Met je voet op de grond stampen, als je je zin niet krijgt, dat is natuurlijk niet erg beleefd. Daarom probeerde mama zich in te houden. Maar het was sterker dan zij, kennelijk. Ik had het haar nooit...

Lees meer

De pasjes van de kapsel-man

Gaby wilde graag een uitzending zien over haar favoriete zanger - een knaap die niet zo goed kan zingen, maar wel een heel beroemd kapsel heeft. En dat is kennelijk ook wat waard. Mama is in kapsels niet zo heel erg geïnteresseerd. Een 'kapsel' betekent voor haar 'datgene wat voorkomt dat er haar voor je ogen hangt, als je bezig bent met je reageerbuisjes. En ik ben heel blij dat ze daar voorrang aan geeft. Als ze met haar reageerbuisjes aan 't knoeien is, maakt ze meestal dingen die heel erg verschrikkelijk kunnen ontploffen. Het zou toch buitengewoon knullig zijn...

Lees meer

De moeilijke leeftijd

Het begon, natuurlijk weer, met een knal. Geen heel bijzondere knal; geen bom of geweer of torpedo of zo. Nee, een heel gewone, alledaagse knal. De klap van een dichtslaande deur. Gaby, mijn zusje is kort geleden twaalf jaar geworden en dat is, volgens mijn ouders, het begin van 'de moeilijke leeftijd'. Waaraan je maar weer eens kunt zien dat ouders weinig van hun kinderen weten. Als ze een beetje hadden opgelet, zoals ik, dan hadden ze vast wel gemerkt dat Gaby's 'moeilijke leeftijd' ongeveer elf jaar geleden begonnen is. Ik bedoel: ze lag destijds dag en nacht te huilen...

Lees meer

vakantie tot 2 januari

Dit is een mooi punt om vakantie te nemen. Dat doe ik dan ook, tot 2 januari. Daarna weer nieuwe avonturen van de Donderkat!

Welkom in de wereld der schurken

'Bedoel je,' vroeg ik, 'dat Killa zijn oorlog niet kan voeren zonder het geld dat hij met zijn coltan verdient?' 'Dat bedoel ik,' knikte mama tevreden. 'Maar dan... dan is meneer Clusjes een schurk! Híj koopt dat spul, dus híj betaalt de oorlog.' 'Dat heb je heel goed gezien,' zei mama. Ze keek me verwachtingsvol aan. 'En dus...?' 'Dus hadden we allemaal ongelijk toen we dachten dat hij zo geweldig was.' 'We hadden volkomen ongelijk,' gaf mama toe, 'maar dat bedoelde ik niet met mijn "dus". Let op. Wie geld geeft aan een schurk is zelf een schurk. Clusjes geeft...

Lees meer

Je hoeft geen genie te zijn

'Kinderdief,' riep mijn vader vanuit de cockpit. Ja, dat Snoet een kinderdief was, dat wisten wij ook wel. Dat wisten wij maar al te goed. 'Snoet is niet zo maar een kinderdief,' legde mama uit. 'Hij is de kinderdief, zou je kunnen zeggen. De wereldwijde expert als het gaat om kinderdiefstal. Hij kent iedereen die kinderen steelt. Tenminste, iedereen die het voor zijn beroep doet. Amateurs, die voor hun hobby af en toe een kindje pikken, daar heeft hij niet veel contact mee. Hoewel ook zij altijd bij hem terecht kunnen voor adviezen en tips. Hij is dus goed bevriend...

Lees meer

Schade in de miljarden

'Laat me raden,' zei ik. 'Jullie hebben hulp gekregen van meneer Clusjes. Die heeft al zijn macht gebruikt om te achterhalen waar wij waren. Of nee, hij heeft de computers van een spionage-sateliet gehackt! Of eh... al het telefoonverkeer over de hele wereld afgeluisterd, en...' Papa en mama keken elkaar glimlachend aan. 'Dat soort dingen had ik willen proberen,' zei papa. 'Maar jullie moeder had een ander idee.' 'Inderdaad,' grijnsde mama. 'En het was een beter idee. Ik dacht: gaan we dit oplossen op de Clusjes-manier? Door overal een computer van te maken? Of op de Donderkat-manier, door dingen op...

Lees meer

Het Meest Besproken Onderwerp

Mama zucht. 'Dat was niet eenvoudig,' zei ze. 'Oh jongens, ik ben zo dom geweest! Het begon met het BOF-praatje, dat ik mocht houden. Dat werd héél populair. Binnen een paar dagen werd het miljoenen keren bekeken, en mijn Donderkat-spel kreeg er miljoenen en miljoenen nieuwe spelers bij. Televisie, radio, kranten en tijdschriften – iedereen wilde een interview met mij. Ik werd echt super-beroemd. Mooi, dacht ik. Dat kan ik gebruiken. Dus in al mijn interviews vertelde ik dat jullie verdwenen waren uit het hotel, dat niemand wist waar jullie waren en dat ik zo verschrikkelijk bezorgd was. Iedereen vond...

Lees meer

Het algemene snikmoment

Het eerste wat er gebeurde, toen we aan boord van de helikopter klommen, was dat mama ons alle drie ver-schrik-ke-lijk hard knuffelde. Het tweede wat er gebeurde was dat Gaby heel hard begon te gillen, want mama had haar pijnlijke arm nogal stevig beetgepakt en dat was geen lolletje. Wat ook geen lolletje was: mama moest de hele tijd huilen. Van blijdschap, omdat ze ons weer zag na al die tijd.Ja, daar had ik dus geen behoefte aan. Moeders zijn er om je gerust te stellen, als er iets mis gaat. Niet om kraantje-lek te spelen. Gelukkig was papa er...

Lees meer

een middeltje tegen sjaggerijn

Generaal Killa stormde op mij af, met een vastberaden grijns op zijn geizcht. 'Hoho,' riep ik. 'Voordat u mij vastgrijpt en een pistool tegen mijn hoofd zet om de Donderkat te dwingen...' De generaal was zo verbaasd, dat hij plotseling stil stond. 'Hoe wist je wat ik van plan was?' vroeg hij. 'Jullie schurken zijn allemaal hetzelfde,' zuchtte ik. 'Serieus. Ik bedoel: het is eigenlijk een beetje sneu, weet je dat? De hele dag bezig zijn met boze plannen, en als puntje bij paaltje komt altijd weer precies hetzelfde boze plan verzinnen dat honderdduizend andere schurken vóór jou ook hebben...

Lees meer

Gelukkig bent u een schurk

Ze zat in een helikopter, zag ik nu. Een grote legerhelikopter. Op de plek waar meestal een vlag staat geschilderd stond nu een haastig geverfde tekening van een kattenkopje. 'Joehoe!' riep ze. 'Is daar iemand?' Ik zeg het niet graag, maar nu was ik toch onder de indruk van Generaal Killa. Terwijl zijn hele leger,  door de verschrikkelijke bommen van mijn moeder, zo vreselijk in de war was dat ze wel baby's leken, krabbelde hij overeind en liep waardig in de richting van de helikopter. 'Ik ben generaal Killa,' riep hij. 'En ik ben hier de baas. Bent u gestuurd...

Lees meer

Maanlandschap met meteorieten

'Mijn mijn!' brulde generaal Killa. 'Mijn mooie, lieve goudmijntje! President M'urdara maakt 'm helemaal stuk! Dat is gemeen ! Mannen, doe iets! Hou 'm tegen! Anders schiet ik jullie dood! Doe iets! Eropaf!' Dat kun je vergeten, generaaltje, dacht ik. Alleen een compleet gestoorde gek zou daar op af durven... 'Jeuh!' riepen de soldaten enthousiast. 'We pakken ze! Hoera! Wij kunnen toch niet dood, haha!'Oh ja, dacht ik toen. Dat was ik even vergeten. Deze jongens zijn compleet gestoorde gekken. Dankzij de pillen van de generaal. Arme kerels! Nu rennen ze een zekere dood tegemoet. Hoewel... 'Ziet jij wat ik...

Lees meer

Het ABC van de plannenmakerij

Kwetter was er het eerst. Zij vond Gaby op de grond. Doodgeschoten? Nee, dat nou ook weer niet. Een kogel die vlak over haar hoofd ging had haar liaan door midden geschoten. Ze was naar beneden gekukeld en kon niet meer naar boven klimmen, want haar arm deed pijn. En opstaan ging ook niet want haar been deed ook pijn. Nou dat wilde Kwetter allemaal wel geloven. Gaby's been was gebogen op een manier waarop benen helemaal niet horen te buigen, en voor haar arm gold hetzelfde. Die was ook gebogen op een manier waarop benen helemaal niet horen te...

Lees meer

Geschift en onverslaanbaar

Ik schreeuwde heel erg hard. 'Wat bent er?' vroeg Kwetter geschrokken. 'Gaby is neergeschoten,' fluisterde ik. 'Dan gaat ik haar redden! Misschien bent ze nog niet dood. Gaat jij intussen door met afleiden.' Eh... afleiden? Ik keek nog eens naar de soldaten bij de mijn. De soldaten keken naar mij.  Recht in mijn gezicht. Aha. Ze hadden mijn geschreeuw kennelijk gehoord. En nu zagen ze me zitten. Enthousiast begonnen ze op met te schieten. Ze reageerden sneller dan ik voor mogelijk had gehouden. Misschien kwam dat door die oranje pilletjes. Dat je daar niet alleen copleet gek van werd, maar...

Lees meer

Een volle ballon met adelaars-ogen

Daar kreeg het beest snel spijt van. Want de boom ontplofte, en hij werd bedolven onder takken en takjes en bladeren en splinters. 'Oei,' riep Kwetter. 'Dat bende Gaby's boom! Ik hoopt maar dat zij daar niet meer in zitte!' 'Doe niet zo raar,' zei ik. 'Ten eerste: Gaby heeft die boom zelf opgeblazen, met haar laatste bom, en zij is een Donderkitten. Donderkittens weten drommels goed dat ze zichzelf niet moeten opblazen. Ten tweede: als je goed kijkt zie je daar in de verte dat ze aan een liaan zwiert, tussen de bomen door. Dus ze was keurig op...

Lees meer

Niet snel misselijk

Na een kwartiertje snuffelen en rondjes rennen - of nou ja, hinken - over het terrein bleef het beest blaffend staan bij een boom. De generaal en zijn soldaten kwamen zo snel als ze konden die kant op. Wat helemaal niet snel was.De generaal werd opgehouden door de soldaten die bij de mijn waren achtergebleven. Die hadden gehoord dat de generaal pillen uit had gedeeld en ze dromden nu allemaal om hem heen want zij wilden ook. De soldaten die al pillen gehad hadden waren even afgeleid. Bijvoorbeeld degene die dacht dat hij een hond was. Die werd door tien...

Lees meer

Hoeveel honden reken je mee?

Hun kameraden schoten, joelend en lachend, op alles wat er maar bewoog. Ze schoten trouwens ook op alles wat er niet bewoog. Ze schoten alleen niet op elkaar - jammer genoeg. Eh ik bedoel: gelukkig maar (van mama mag ik nooit hardop hopen dat iemand dood gaat, omdat dat onbeleefd is.) Het leek wel alsof ze samen één beest waren. Een dolgedraaid beest waar heel veel kogels uit kwamen. Kwetter en ik besloten om niet al te dichtbij hen te komen, en ons niet te laten zien. Dat kon nog lastig worden als we gingen proberen Gaby te redden. Maar...

Lees meer

Goeie pillen

Die vijf draaiden een beetje dol, door de pillen van de generaal. En als ik zeg: 'een beetje', dan bedoel ik eigenlijk: heel veel. Eén van de vijf ging op de grond liggen met zijn duim in zijn mond en huilde als een baby. Een andere rende gillend van angst het bos in. Nummer drie rende ook het bos in, maar niet uit angst. Hij was op slag verliefd geworden op een toevallig voorbij komende miereneter en holde achter zijn nieuwe liefde aan. De nummers vier en vijf kregen ruzie en schoten elkaar dood. 'Goeie pillen,' zei ik. 'Wat je...

Lees meer

Een glimlach om trots op te zijn

Precies op dat moment klonken er twee enorme knallen. Een eindje bij ons vandaan. Het kwam uit de richting van de mijn. 'Wat is dat nou weer,' riep de generaal woedend. 'Dat,' zei ik met een droog glimlachje, 'is het leger van president M'Urdara, dat jouw kostbare mijn aanvalt.' 'Kan niet!' bulderde de generaal. 'Is tactisch en strategisch onmogelijk!' Er klonk nog een knal. 'Geloof het of niet. Zelf weten. Maar je dacht toch niet dat wij hier toevallig waren?' zei ik met nog steeds datzelfde glimlachje. Ik was erg trots op dat glimlachje. Het was een veelzeggend glimlachje. 'Ik...

Lees meer

Dank u wel, zei de soldaat

Want als ik zeg dat de soldaten en honden net op tijd weg waren gesprongen, dan bedoel ik dat ze snel genoeg waren om niet dood te gaan. Maar ze waren niet snel genoeg om alle takken te ontwijken. Bijna de helft van hen kwam klem te zitten: de één met een voet, de ander met een arm, de derde met zijn staart. Die derde was dus een hond, he? Generaal Killa was natuurlijk niet één van degenen die vast zat. Hij was ten slotte de generaal, dus hij stond helemaal achteraan toen de boom omviel. Generaals staan nooit vooraan,...

Lees meer

Hoe slecht wil je ze hebben?

Mijn mooie dikke boom had nu opeens geen wortels meer, dus die viel krakend om. Boven op de generaal en zijn mannen. En, niet te vergeten, zijn bloedhonden. Jammer genoeg konden ze allemaal net op tijd opzij springen, behalve dan dat één van de honden met zijn staartje vast kwam te zitten. De andere honden stonden eromheen en maakten piepende geluidjes. Ze wilden niet verder lopen voordat hun kameraad bevrijd was. De generaal en zijn mannen stonden een tijd lang tevergeefs aan de boom te sjorren. Ze kregen de gevallen woudreus niet van zijn plaats, hoezeer de generaal zich ook...

Lees meer

Tussen de groeisels van het oerwoud

Ik liet me onmiddellijk naar beneden vallen. Dat was nogal een gokje, want ik wist niet precies hoe hoog ik hing, maar het pakte goed uit.Ik was nét op tijd weg. Boven mij hoorde ik een hagel van kogels de tak tot een stapeltje luciferhoutjes reduceren. De tak, waarop ik gehangen had, was niet meer dan drie meter boven de grond. Gelukkig brak ik niet mijn benen, bij het neerkomen, want ik heb van Kwetter geleerd hoe je uit bomen moet vallen. (Dat was nogal een ingewikkeld gesprek geweest: 'Kwetter, hoe moet je eigenlijk uit bomen vallen?' 'Jij maak grapjes!...

Lees meer

Als een steen uit een katapult

Voordat het beest kon besluiten om mij te gaan bijten, boog mijn tak weer naar boven en ik werd weggeslingerd als een steen uit een katapult. En met 'katapult' bedoel ik niet zo'n middeleeuws gevaarte van tien meter hoog, dat gigantische stenen honderd keer achter elkaar met verbijsterende nauwkeurigheid tegen precies hetzelfde plekje van een kasteelmuur aan slingert. Nee, ik bedoel de katapult die papa voor mij maakte toen ik vijf was. Met niets meer tot zijn beschikking dan een gevorkte tak en een oude fietsband wist hij een wapen te maken dat elke beschrijving tartte. Laat ik er dit...

Lees meer

Diepe, bassende blafstemmen

Even later was ik op weg naar Kwetter. Ik wist niet meer precies waar ze zat, maar de bloedhonden waren naar haar op weg dus die hoefde ik alleen maar te volgen. Dat probleem werd keurig voor mij opgelost. Helaas kreeg ik er twee nieuwe problemen voor terug. Ten eerste had het geen zin om de bloedhonden te volgen, als ik Kwetter nu juist voor die beesten wilde waarschuwen. Waarschuwen moet je doen voordat het gevaar komt, vind ik. Tegen een platgereden kleuter zeggen: 'Pas je wel op met oversteken?' is op geen enkele manier aardig of behulpzaam. Ten tweede...

Lees meer

Je bent nergens zonder zijkantje

'He verdorie,' bromde Gaby. 'Nét nu wij zo'n leuk, volwassen, verantwoord plan hadden om Kwetter op te sporen, komen die mensen met bloedhonden aanzetten.' 'Ja,' knikte ik. 'Flauw hoor. De goeieriken horen de plannen te maken, zodat de slechteriken steeds een stapje achterlopen en de goeieriken winnen. Zo gaat het in het echt ook. Kijk maar eens naar, oh, ik weet niet, bijvoorbeeld alle kinderfilms en kinderboeken die er ooit gemaakt zijn?' Gaby zuchtte. 'Ongelooflijk dat jij twaalf jaar lang hebt weten te overleven zonder ooit te hebben begrepen wat het zinnetje 'in het echt' precies betekent.' 'Genoeg gekletst,' zei...

Lees meer

De verfrissende afwezigheid van levensgevaar.

We kropen zo dicht mogelijk tegen de stam van de boom, zoveel mogelijk tussen de bladeren, in de hoop dat hij ons niet zou zien. En zijn soldaten ook niet. De soldaten waren waarschijnlijk net zo gek in hun hoofd als Abel en Zoezoe, dus zelfs als ze ons niet zagen waren we niet helemaal veilig. Er was altijd een kansje dat er eentje besloot om een willekeurig boom eens een lesje te leren. Bomen leren geen lesjes, want ze hebben geen hersens, maar dat zou zo'n totaal verwarde moordenaar er niet van weerhouden zijn geweer op het bladerdak leeg...

Lees meer

Puur toeval en dom geluk

'Het is heel simpel,' zei ik. 'We gaan terug naar het kamp waaruit we daarnet ontsnapt zijn...''Gefeliciteerd,' zei Gaby met een zucht die nog een halve hijg was - ze was nog moe van onze zwempartij van daarnet. 'Ik dacht niet dat je een nóg stommer plan kon verzinnen, maar het is...' 'Ja, luister nou effe! We gaan terug, maar niet helemáál terug. We blijven verstopt in het bos natuurlijk. We gaan héél stilletjes en langzaam rond het kamp sluipen tot we het paadje terugvinden waarlangs we gisteren gekomen zijn. Dat paadje, dat volgen we dan. Bij het kamp vandaan.'...

Lees meer

Zonder overbodige ontploffingen

'Natuurlijk heb jij een plan,' zei Gaby. 'Ik weet dat je een plan hebt. Ik weet zelfs precies wat je plan is .' 'Oh ja?' vroeg ik hooghartig. 'Wat is het dan?' 'Het is heel erg dom, wat anders?' 'Ja, erg leuk. Erg grappig,' zei ik terwijl ik het water uit probeerde te krabbelen. Dat bleek verbazend gemakkelijk, want de rivier was nog maar net nieuw en de oever moest er nog een beetje aan wennen dat-ie een oever was. Aan de rand van het voortsnellende water was een strook grond die nu eens bedolven was onder een kolkende watermassa,...

Lees meer

Hoera voor de Tsaar!

We werden in ieder geval niet doodgeschoten. Kogels verliezen veel van hun snelheid in water; als je een meter of twee diep duikt, ben je meestal wel veilig. Weet ik toevallig (omdat ik nou eenmaal de juiste boeken en tijdschriften lees - ik kan het ook niet helpen dat de juiste boeken vaak over oorlog en kogels en bommen en dat soort dingen gaan). Trouwens, in het modderige water was je volkomen onzichtbaar als je ook maar vijftien centimeter onder het oppervlak bleef. In de wilde stroming van de gloednieuwe rivier was het onmogelijk om te zwemmen of te duiken,...

Lees meer

Als kleuters die bij het raampje willen

Eerlijk gezegd had mijn zusje wel een beetje gelijk.Maar on eerlijk gezegd had ze dus ongelijk. Daarom zei ik (oneerlijk): 'Kom kom, we staan er helemaal niet zo slecht voor! Er is best nog een kansje dat we dit overleven, en wie weet gebeurt er zo dadelijk wel iets waardoor het nog beter wordt!' 'Iets?' vroeg Gaby ijzig. 'Wat voor iets dan.''Iets, eh... iets volkomen onverwachts.' 'Zoals?' 'Ja, weet ik veel! Waarom laat je mij al het denkwerk doen?' Op dat moment gebeurde er iets volkomen onverwachts. Of, nou ja, het was eigenlijk volkomen verwacht, want ik had 'm zelf...

Lees meer

Helaas geen puik plan

De deur van het keukentje werd naar buiten geblazen en het dak vloog eraf. De bom was niet sterk genoeg om het hele gebouwtje uit elkaar te knallen - het was gemaakt van dikke boomstammen - maar de tralies van de ramen vlogen in het rond als blaadjes in de herfstwind. Eén van die bladeren trof de soldaat tegen zijn hoofd. Gelukkig voor hem had hij een helm op. De keiharde 'kloink' die we hoorden was anders een soort van 'splut' geworden en dan was die man hartstikke dood geweest. dat was hij nu niet. Maar hij had vlak bij...

Lees meer

Gaby's plan wordt langzaam duidelijk

De soldaat begreep ook niet precies wat mijn zus bedoelde. 'Eh... helpen?' vroeg hij onzeker. 'Met vliegen?' Gaby knikte enthousiast. 'Gewoon, in de lucht gooien. Zoals een vader doet met zijn kindje. Dat kunt u toch wel? U bent zo groot en sterk...' 'Natuurlijk kan ik dat,' zei de soldaat kortaf. 'Maar ik doe het niet. want als ik jou oppak en omhoog gooi, dan kan je broer ondertussen wegrennen. En als ik je broer nog één keer laat vliegen, dan kan jij er vandoor gaan. Nee hoor, ik zou je graag een plezier doen maar ik ben niet gek.'...

Lees meer

Het perfecte middel tegen vogeltjespoep

Het was dezelfde soldaat die ons in de keuken had opgesloten.Hij keek nog krankzinniger uit zijn ogen dan daarstraks. Dat was tamelijk verbazingwekkend, want als je mij gevraagd had: Is het mogelijk dat iemand nóg akeliger geschift uit zijn ogen kijkt dan deze soldaat nu doet, dan had ik die persoon eerst grondig uitgelachen, hem daarna geruststellend op zijn schouder geklopt en met kalmerende overtuigingskracht gezegd: Nee hoor, wees maar niet bang, deze meneer is volkomen van 't pad af en dat is behoorlijk erg, maar ik heb heel wat ervaring met maniakken en erger dan dit wordt het écht...

Lees meer

Een beschaafde pang

'Waarom is hier een laboratorium?' vroeg Gaby zich af. 'Geen idee,' zei ik, maar nog geen vier seconden later zag ik een boekje liggen, met de titel: “Hoe test ik het goud-gehalte van goud-erts?” 'Kijk eens aan,' zei ik, 'dat raadsel is dan ook weer opgelost. Nu blijft alleen nog de vraag: hoe snel kunnen wij hoeveel bommen maken?' 'Er is maar één manier om daar achter te komen,' grijnsde Gaby. 'Oeoeh, zie je die grote fles daar?' 'Die waar Salpeterzuur op staat?' 'Die bedoel ik.' 'Nou en of ik die zie. Mjam mjam mjam, salpeterzuur, daar weten wij wel...

Lees meer

Daar komen de Donderkittens

Hij sloot ons op in het keuken-gebouwtje. Krik-krak, deed de sleutel in het slot. De raampjes van de keuken waren klein, en er zaten tralies voor. 'Niet eerlijk,' mompelde ik. 'Waarom zitten er nou tralies voor een keukenraam? Dat slaat nergens op. Als de mannen van Killa gewoon, netjes, alleen dingen deden die ergens op sloegen, dan konden we nu mooi ontsnappen.' 'Als de mannen van Killa dingen deden die ergens op sloegen,' wees Gaby mij terecht, 'dan zaten we nu niet in de keuken opgesloten.' Daar had ze dan wel weer gelijk in. Als ze serieuze schurken waren geweest,...

Lees meer

Tien kleine doodshoofdjes

We wachtten tot het helemaal donker was. Alle andere mijnwerkers gingen slapen, uitgeput van het zware werk. Gaby en ik niet, natuurlijk. Wij hadden wel iets beters te doen. Met onze buiken tegen de grond slopen we in de richting van de twee kleine gebouwtjes. We probeerden zo stil mogelijk te doen, maar we hadden eigenlijk net zo goed een drumband met ons mee kunnen laten marcheren. De soldaten letten he-le-maal niet op ons. Ze hadden het veel te druk met een soort van feestje, dat ze samen vierden. Het leek mij niet bepaald een leuk feestje, moet ik zeggen:...

Lees meer

Vijfentwintig problemen en bezwaren

Eigenlijk hoefde ik maar één ding te weten, natuurlijk: waar bewaren ze hun dynamiet? Daar was ik snel achter. Wat ze precies deden met dat spul was me niet helemaal duidelijk. Ze bliezen stukken rotsgrond op, ja. Dat zag ik wel. Maar ik begreep niet hoe dat het werk in de mijn vooruit moest helpen. Sterker nog: het leek mij vreselijk gevaarlijk om hierboven de grond op te blazen, terwijl er ónder de grond mensen aan het werk waren. Maar misschien was dat het hele idee. Misschien vonden de soldaten van Killa dat grappig. Abel en Zoezoe zouden het ongetwijfeld...

Lees meer

Helaas ben ik opgevoed

'Zeg het maar,' zei ik zonder me om te draaien.'We zitten in de problemen, he?' 'Nou en of,' zei een stem achter ons. 'Diep in de problemen. Wij houden hier niet van pottenkijkers. We houden wel van kinderen die helemaal vrijwillig komen werken in de goudmijnen van generaal Killa.' Een andere stem barstte in lachen uit. 'Ja,  hahaha, vrijwillig! Omdat de generaal vecht tegen de gemene president M'Urdara. Voor de goede zaak, hahahaha!' 'Precies,' zei de eerste stem met een enigszins vermoeide zucht. 'Dus nu is de vraag: wat hebben we hier? Pottenkijkers of vrijwillige medewerkers?' 'Doe maar dat laatste,...

Lees meer

De olifant drijft langzaam weg

Ik haalde mijn schouders op. Je doet je best maar met die generaal van je, dacht ik. Veel erger dan twee weken in jouw container kan het niet worden. Intussen gingen de soldaten door met ons water te voeren alsof we baby-plantjes waren. Langzaam werden we minder suf, en de verschrikkelijke hoofdpijn begon weg te trekken. Wat een bijzonder gevoel was, want ik was al weer vergeten dat ik hoofdpijn hád. Ik bedoel: ik wist ergens wel dat gevoel, dat er een olifant met spijkerschoenen op mijn schedel stond, een beetje ongewoon was. Ik was niet met dat gevoel geboren,...

Lees meer

Roodbruin en stoffig

Ik werd opgetild en naar buiten gedragen. Dat was geen pretje, want buiten scheen de zon fel en heet en dat deed pijn aan mijn ogen, zelfs als ik ze stijf dicht kneep. Ik hoorde hoe Gaby en Kwetter naast mij neer werden gelegd. Daarna zei een stem: 'Jullie hebben het alledrie overleefd, zie ik. Mooi. Meer winst voor mij. Hoewel... zoals jullie er nu uitzien, zou ik jullie nog niet eens cadeau willen geven. Hier, drink dit!' Er werd wat een beker met water tegen mijn lippen gezet zodat ik kon drinken, maar ik kon mijn hoofd niet optillen...

Lees meer

Nummer één is heel wat gewend

'Ik hoor niks,' zei ik. 'Inderdaad,' zei Kwetter, 'ik hoort ook niks. Het schieten bent opgehouden.' Wij haalden opgelucht adem, tenminste, voor zover dat kon binnen tien meter van onze emmers. Later die dag kwamen we nog een keer langs een schietpartij, maar dat kon ons niet meer schelen. Wij hadden een heel ander probleem: ons water was op. De laatste paar dagen waren zo verschrikkelijk warm geweest, en we hadden zoveel gezweet, dat we twee keer zoveel water hadden gedronken als normaal. Nu hadden we droge tongen van de dorst, onze kelen deden pijn en onze hoofden bonsden alsof...

Lees meer

Liever niet die jongetjesflauwekul. En de emmer zéker niet.

'Wat bent dat?' vroeg Kwetter ongerust. 'Hoorde jullie dat ook? Die knal? Hebt wij een lekke band?' 'Ik heb het ook gehoord,' zei Gaby somber, 'en het is geen lekke band. Dat was een geweer.' Op dat moment hoorden we nog meer knallen. Sommigen klonken dichtbij, andere ver weg. Hier en daar klonk het geratel van een machinegeweer. 'Dat zou dan een machine-lekke-band moeten zijn,' merkte ik op. 'Jullie hebt gelijk,' zei Kwetter. 'Wij bent in een oorlog terechtgekomen, lijk het wel. Gelukkig zit wij in een ijzeren container!' Op dat moment verscheen er boven ons een klein, rond gaatje...

Lees meer

Hitte, kuilen en een derde ding

We merkten het maar nauwelijks. Het vage brommen van de scheepsmotoren, dat ons de hele reis begeleid had, hield op. Daarna moet onze container uit de boot zijn gehesen en op een vrachtwagen geladen. Er is weinig verschil tussen een container die aan een hijskraan hangt te schommelen in de wind en een container die in het ruim van een dobberend schip staat. Je kunt dat verschil wel voelen, maar dan moet je heel erg je best doen. Je moeten weten waar je op moet letten, en niet tegelijkertijd een gesprek voeren over ammoniumnitraat. Wij merkten er dus niks van....

Lees meer

In het echt zijn er geen levels

Zo praatten we urenlang over alles wat er maar ontploffen kon, en langzaam werd het een heel klein beetje licht in de container. 'Wat is dat?' vroeg ik. 'Er bent een soort lucht-gaatjes,' zei Kwetter, 'anders stikt wij, en door die gaatjes kunt ook een beetje licht binnenkomen.' 'Maar dat is geweldig!' riep ik. 'Zo kunnen we zien of het dag is of nacht!' 'Verbazend, wat zo'n gevangenis met je doet,' mijmerde Gaby. Je bent blij met de kleinste dingen. Drie dagen geleden wilde je nog een nieuwe computer, en nu ben je blij met een streepje licht...' 'Dat licht...

Lees meer

De geheime schatten liggen voor het oprapen

'De graaf van Monte Cristo,' vertelde ik aan de meisjes, 'was een meneer uit Frankrijk die in de gevangenis zat. Niet omdat-ie iets gedaan had, maar er waren slechteriken die hem leugens en bedrog achter de tralies hadden gekregen. En hij mocht er nooit meer uit. Nou, hij ontsnapte natuurlijk en nam ze allemaal te grazen.' 'Gelukkig maar,' zei Kwetter. 'Anders bent het zielig voor die meneer.' 'Het gaat niet over een echte meneer, Kwetter,' zuchtte Gaby. 'Het is maar een verhaaltje. Uit een boek dat mijn broer gelezen heeft, en zo te horen is het echt zo'n boek voor...

Lees meer

Rondjes in je bolletje

'We kunnen ontdekken hoe lang de reis gaat duren,' zei ik. 'We tellen gewoon onze beschuiten, dat delen we door twee want we krijgen er twee per dag, en dát delen we dan weer door drie want we zijn met z'n drieën.' 'We delen door zes, dus.' Mijn zusje wilde even laten merken dat ze goed was in rekenen. 'En dan weten we hoe lang de reis gaat duren. En? Wat hebben we daar aan?' 'Daar hebt wij héél veel aan,' riep Kwetter verontwaardigd. Ik zuchtte. Het is natuurlijk fijn om gelijk te krijgen, maar Kwetter geeft mij altijd gelijk....

Lees meer

het jammere aan beschuit

Ik dacht aan eten. Geloof me: het laatste waar je aan denkt, als je zeeziek bent, is eten. Als je zeeziek bent, is je maag voortdurend op zoek naar redenen om zichzelf binnenstebuiten te keren. Schommelt de boot? Ha, kotsen! Ruikt het hier vies? Ha, kotsen! Heb je net gegeten? Sta je met je buik tegen de reling geleund? Denk je alleen al aan eten, of schommelen, of aan je buik? Hoera! Kotsen, kotsen, kotsen! Een normaal mens denkt dus niet aan eten als hij zeeziek is. Maar ik ben natuurlijk geen normaal mens, ik ben de zoon van de...

Lees meer

Een hok van ijzer

We werden wakker in een hok van ijzer. Alles was donker om ons heen. 'Waar zijn we?' vroeg Gaby. 'Wij bent op een boot, denkt ik,' antwoordde Kwetter somber. 'Ik bent eerder in zo'n bak geweest. Toen Snoet mij meeneemde uit Boegoe-boegoe hebt ik drie weken in zo'n bak gezit.' 'Bak?' vroeg ik. 'Wat voor bak?' 'Wij bent in zo'n hele grote bak waarmee ze spullen over zee brengt. Ze doet een paar honderd van zulke bakken op een boot en...' 'Zee-containers,' zei Gaby. 'We zitten in een zee-container.' Ik voelde om me heen. Alles wat ik voelde was van...

Lees meer

Geen teddybeer en geen dekbed

'Hij moet één van deze kamers zijn binnengegaan,' redeneerde ik. 'Als we nu eens aan alle deuren luisterden?' 'Dat is een plan,' zei mijn zusje. 'En dan bedoel ik: echt weer zo'n superdom Michael-plan.' 'Oh,' zei ik. 'En wat is jouw plan?' 'Mijn plan?' vroeg Gaby luchtig. 'Eh... nou... gewoon' 'En “gewoon terug naar bed gaan” telt niet als een plan,' waarschuwde ik. Gaby probeerde te kijken alsof ze iets heel anders had willen zeggen. Op dat moment hoorden we een geluidje aan onze linkerkant. Een heel zacht geluidje, alsof er een knuffelbeer van één meter hoogte op een donzen...

Lees meer

Koeiencijfers

Tien minuten later had de computer het eindelijk begrepen. Het ding vertelde Snoet zijn kamernummer en haf hem de sleutel – die natuurlijk geen sleutel was, maar een code. De deuren van dit hotel waren een soort computers namelijk; ze hadden geen sleutelgaten, maar codes die je moest intoetsen. Chagrijnig slofte Snoet weg, op zoek naar zijn kamer. Wij slopen stilletjes achter hem aan. Snoets kamer lag ergens ver weg, helemaal aan de andere kant van het hotel. Hij dwaalde van gang naar gang, ging een paar trappen op en dwaalde verder, ging via andere trappen weer naar beneden en...

Lees meer

Mjamburgers kennen geen spijt

Wij doken haastig weg tussen de stoelen van het Swinefeller Auditorium. Net op tijd; Snoet liep langs ons heen zonder ons te zien. 'Er achter aan,' fluisterde ik toen hij ons goed en wel voorbij was. 'Hier gaan we zooooo veel spijt van krijgen,' mopperde Gaby. 'En als we het niet doen, krijgen we nooit meer ergens spijt van. Dan slaat hij ons bewusteloos in onze bedjes en gooit ons meteen in een of andere gehaktmolen. Dan worden we wakker als mjamburger. En mjamburgers hebben geen spijt.' Gaby zei niks. Ze wist dat Snoet ertoe in staat was om zoiets...

Lees meer

Waarschijnlijk heel akelig

'Niks bijzonders,' bromde de schurk. 'Maar ik was toevallig in de buurt, en de generaal zei: doe de groeten aan Clusjes.' 'Doe de groeten terug,' zei Clusjes met een vriendelijk knikje. Snoet zweeg. 'Weet je toevallig iets over de cijfers?' vroeg Clusjes. 'Kan de productie omhoog?' Snoet haalde zijn schouders op. 'De generaal zegt van wel. En het kán ook wel, maar dan moet hij eerst een nieuwe mijn veroveren. En dat kost geld, voor wapens en soldaten en zo. Dus het kan wel, maar dan zal de prijs omhoog gaan.' 'Ha,' blafte meneer Clusjes. 'Dan kan ik net zo...

Lees meer

Bloemetjes, vogeltjes, vlinders en gitzwarte haat

Hij zag ons niet, want wij stonden tussen de stoelen, waar het donker was. Maar wij zagen hem wel, daar onder de felle lampen van het podium. Gaby en Kwetter herkenden hem ook. 'Wat doet hij hier?' fluisterde Gaby ontzet. Kwetter zei niks. Dat kwam omdat ik mijn handen stevig tegen haar mond gedrukt hield. Ze zwaaide wild met haar armen en keek met woeste ogen van mij naar de man, die nu op Clusjes afliep en hem een vriendelijke hand gaf. '…!!!!' riep Kwetter. 'Jazeker,' fluisterde ik zo zacht als ik kon. 'Ik herken hem ook. Maar we gaan...

Lees meer

Gangen van eindeloos zoemende stilte

Heb je wel eens midden in de nacht door een hotel gelopen? Dat is raar, hoor! Vooral als het zo'n groot hotel is als het Swinefeller Auditorium. Eindeloos lange gangen met deuren, totaal verlaten maar wel met alle lampen aan, waar je een voortdurend zacht gezoem hoort van wie-weet-welke machines. Misschien zijn het de koelkasten op de kamers, denk je dan, of de computers. Of het is het verseluchtsysteem. Of het zijn je eigen oren, die je voor de gek houden omdat ze niet gewend zijn aan de stilte van middernacht. Achter alle deuren liggen mensen te slapen. Mensen die...

Lees meer

man slaat fietsen kapot

Het was meneer Clusjes. 'Hallo jongens,' zei hij. 'Bevalt de kamer een beetje? Mooi. Ik kwam eigenlijk... hee, Fitz! Wat doe jij hier nog?' 'Ik help de familie Laarmans even met het uizetten van de computers.' 'Wat een onzin!' riep meneer Clusjes. 'Computers moet je juist áánzetten!' 'Dáár hebben we niet echt hulp bij nodig,' zei papa droog. Fitz holde zo haastig naar zijn baas toe dat het vloerkleed weer aan ging. Het wilde nog steeds weten of wij op zoek waren naar een vriendinnetje. 'Nee,' snauwde papa. 'Maar nu je toch aan staat: we willen wel iets te eten.'...

Lees meer

De plee zegt ping

'U kunt beter vragen: waar is hier géén computer,' ging hij verder. 'Ik kan u het antwoord alvast wel verklappen: er is geen computer in de open haard. Vuurvaste computers, die heeft zelfs meneer Clusjes nog niet kunnen maken. Dat wil zeggen, hij kan ze wel maken maar we hebben nog geen manier gevonden om ze te bedienen. Mensen hebben nu eenmaal geen vuurvaste vingers. Zo gaat dat wel vaker. Wij kunnen alles ontwerpen, maar de mensen zijn niet goed genoeg om onze spullen te gebruiken. Als meneer Clusjes de mensen had ontworpen, zouden ze veel beter doordacht in elkaar...

Lees meer

Help! Ik lig op niks!

Het Swinefeller auditorium was niet alleen een grote vergaderzaal, het was ook een groot hotel. Groot genoeg om alle vijfduizend vergaderaars te laten logeren. Het was bovendien een luxe hotel. Er lag tapijt op de grond, zo dik en zo zacht dat je dacht dat je op een wolk liep. Zelfs het behang op de muren was zacht en glad. Bovendien was het een beetje warm. Als je de muur aanraakte, voelde dat ongeveer net zo als het aaien van een poes. Toen Kwetter dat ontdekte, was ze niet meer van de muur weg te slaan en ze bleef er...

Lees meer

Zou hij het merken?

Fitz, die klaar was met het repareren van de leuning, nam nu de leiding over het programmeren van de stoelen. Dat wil zeggen, hij praatte een beetje tegen zijn bril en begon zich daarna met iedereen te bemoeien. Hij maakte onbegrijpelijke opmerkingen zoals: 'Pas op Marianne, geen lussen!' en 'Dat is geen valide subset, Hendricx!' De mensen leken het niet vervelend te vinden dat hij voortdurend hun werk zat af te kraken. Integendeel, ze zeiden dingen als: 'Dankjewel voor de tip' en en 'Verhip, je hebt gelijk'. Maar toen er vijf minuten voorbij waren kreeg iedereen zoveel haast, dat ze...

Lees meer

Hulp van een zombie-leger

Maar dat kwam later pas. Op een heel andere plek, met een heel andere man en een heel andere baas. Voorlopig stonden we nog met z'n allen in het Swinefeller Auditorium, en Fitz ging aan het werk om die stoel te repareren. Met een koortsachtige haast haalde hij schroevendraaiers, lijm, naald en draad, een las-apparaat, plakband en koperdraad te voorschijn en toog aan het werk. Hij bleek heel erg handig te zijn; zijn vlugge vingers dansten over de leuning van de stoel, van naald naar draad naar lijm naar schroef en weer terug. Binnen een kwartier was de stoel zo...

Lees meer

Een verachtelijke peer

Hij barstte in lachen uit. Hij gooide zijn hoofd in de nek en lachte zo hard dat hij er buikpijn van kreeg. 'Pijn doen!' hinnikte hij. 'Ik, iemand pijn doen! Wat een idee! Dat zou ik nooit doen! Ik weet niet eens hoe dat moet.' De dikke bleke peer die Fitz heette lachte voorzichtig mee. Een tijdje lang hoorde je alleen het gebulder van Clusjes en het slijmerige gegrinnik van de peer. Daarna zei meneer Clusjes op serieuze toon: 'Ik ben een vreedzaam mens. Ik ben tegen geweld. Heel erg tegen. Ik verafschuw oorlog. Zal ik je eens wat vertellen?...

Lees meer

Thijs is vandaag

Online
Offline,
want ik ben druk aan het werk voor Wisselwoud 2