Kindercabaret
Jarenlang heb ik cabaret gemaakt. Eerst voor grote mensen en daarna voor kinderen.
Weet je niet wat cabaret is?
Heel simpel uitgelegd is het een soort toneelspelen. Cabaretiers reizen langs de theaters van Nederland en geven daar voorstellingen. Maar in plaats van te doen alsof ze Prins Hamlet of Estragon de Zwerver zijn, doen ze alsof ze gewoon zichzelf zijn. Dat zijn ze niet, want ze houden iedere avond precies hetzelfde verhaaltje en dat doet geen enkel mens. Dat doe je alleen als het je beroep is. Maar cabaretiers doen, elke avond weer, alsof alle grappen en verhalen hun ter plekke invallen.
Trap er niet in. Het is nep.
Het is wel heel leuk om te zien, soms kun je er verschrikkelijk hard om lachen. En het is ook heel erg leuk om te doen.
Maar ik ben er inmiddels mee opgehouden.
Boeken schrijven vind ik gewoon leuker. Of nou ja, niet leuker om te doen. Maar wel leuker om gedaan te hebben. Als je cabaret-voorstelling klaar is, gaat iedereen de zaal uit en dan is er niets van over. Alleen een herinnering in de hoofden van je publiek. Als een voorstelling heel, heel erg leuk is kun je je er tientallen jaren later nog een paar flarden van herinneren. Maar niet veel meer dan een paar zinnen. Of een half liedje.
Maar een boek blijft wel honderd jaar goed. Dat kun je steeds weer nalezen en dan staan alle zinnen er nog net zo. Een boek is een levenslange herinnering eigenlijk, alleen staat-ie grotendeels opgeslagen in je kast in plaats van in je hoofd.
En trouwens: ik ga heel vaak naar scholen om voor te lezen uit mijn eigen boeken, en dan moeten de kinderen óók erg hard lachen.
Eigenlijk is dat gewoon hetzelfde als kindercabaret!